Wanneer je Alex uit het achtste seizoen van Over Mijn Lijk voor je ziet, denk je aan zijn strijdlust en droge humor, zelfs met een kwaadaardige hersentumor. Juist daarom komt de nieuwste update van zijn vrouw Linda keihard binnen. In een lange, emotionele blog schrijft ze dat Alex na een zware operatie niet meer wakker wordt en dat artsen vrezen voor ernstige complicaties. Terwijl je haar woorden leest, voel je hoe hoop en angst elkaar constant afwisselen in het ziekenhuis.
Operatie leek eerst goed te gaan
Alex kreeg in 2014 te horen dat hij een kwaadaardige diffuse hersentumor heeft. Die tumor was lange tijd rustig, maar de afgelopen jaren kwam er weer groei in beeld. Vorige maand bleek op nieuwe scans dat de tumor “flink aan het groeien is” en zelfs tegen een belangrijk bloedvat aandrukt. Dat maakte een nieuwe, risicovolle operatie noodzakelijk. Volgens Linda leek die ingreep in eerste instantie goed te verlopen. De artsen konden achter in zijn hoofd niet alles weghalen, maar dat wist het stel vooraf. Wel viel op dat de huidtransplantatie groter was uitgevallen dan gedacht, wat de operatie nog zwaarder maakte.
Al langer onheilspellende signalen
De verslechtering kwam niet volledig uit het niets. Al eerder schreef Linda dat hun zoontje voelde dat er “weer iets rommelde” in het hoofd van zijn vader. Alex was vaker boos, sneller moe en had veel pijn. Nieuwe scans bevestigden dat er opnieuw groei te zien was. Op een van de recente foto’s, vertelt Linda, is het blauw omlijnde gebied “allemaal kanker”, en zelfs op plekken waar pijltjes staan, zitten kankercellen. Een deel van de tumor groeide gevaarlijk dicht tegen een bloedvat aan. Artsen onderzochten of de tumor al ín dat vat zat. Dat bleek gelukkig nog niet zo, maar hij lag er wel pal tegenaan, waardoor opereren extra riskant werd.
Na de operatie blijft Alex slapen
Op de dag van de ingreep werd Alex vroeg in de ochtend naar de operatiekamer gebracht. Rond kwart voor acht in de avond kreeg Linda het bericht dat de operatie klaar was. Tussendoor had ze meerdere updates gehad en alles leek volgens planning te gaan. Toch merkte ze bij haar eerste bezoek dat Alex niet wakker werd en dat zijn linkerkant niet goed reageerde. De artsen gaven aan dat dit kon komen door de zwaarte van de operatie. Soms heeft het lichaam meer tijd nodig om uit narcose te komen, stelden ze haar gerust. Met die uitleg besloot Linda, hoe moeilijk ook, naar huis te gaan om even te rusten.
Nacht vol telefoontjes en slecht nieuws
Lang kon ze niet bijkomen. Kort nadat ze thuis was, ging de telefoon al. De neuroloog vertelde dat Alex meerdere epileptische insulten achter elkaar had gehad, wat geen goed teken is. Hij kreeg extra medicatie om de aanvallen te stoppen. Later die nacht, om tien over half drie, belde het ziekenhuis opnieuw. Omdat artsen het niet vertrouwden, hadden ze een scan gemaakt. Daarop zagen ze dat het bloedvat dat tijdens de operatie was afgesloten, zijn bloed niet meer kwijt kon via andere aders.
Bloedproppen en uitblijvende reactie
Doordat het bloed geen uitweg meer vond, zijn er onder andere bloedproppen ontstaan. Volgens Linda is dat waarschijnlijk de reden dat Alex niet wakker wordt, niet reageert en die insulten krijgt. De combinatie van de afgesloten ader, de zware ingreep en de ontstane proppen heeft zijn toestand extreem kwetsbaar gemaakt. In haar blog schrijft ze dat hij nog altijd niet bij bewustzijn is en dat zijn lichaam spierspanningen vertoont als gevolg van de epileptische activiteiten. “Hij is er slecht aan toe”, noteert ze, terwijl ze beschrijft hoe ze zijn hand vasthoudt en zacht tegen hem praat.
Vooruitzicht onzeker en zwaarOver de toekomst durft niemand harde uitspraken te doen. Linda schrijft dat het vooruitzicht “nog onbekend” is, maar dat het er “niet heel best” uitziet. Eerder kregen zij en Alex al te horen dat het levenseinde bij deze vorm van kanker heel zwaar kan zijn. Artsen spraken zelfs al over hospicezorg, iets dat de ernst van de situatie pijnlijk onderstreept. Als opereren geen optie was geweest, of Alex het niet had gewild, zou hij volgens de artsen waarschijnlijk nog maar ongeveer twee maanden te leven hebben gehad. Dat perspectief maakt duidelijk waarom hij, ondanks “vreselijk veel risico’s”, toch voor deze alles of niets operatie koos.
Linda blijft delen en hopen op een wonderIn haar blog en op sociale media bedankt Linda iedereen voor de vele steunberichten. Ze belooft haar volgers op de hoogte te houden, al weet ze niet wanneer er een nieuwe update komt. De situatie verandert snel en elke dag brengt nieuwe zorgen. Tegelijk laat ze zien hoe groot hun veerkracht is, door te benadrukken dat Alex “zo aan het strijden” is en dat zij stap voor stap probeert te leven. Voor jou als lezer voelt haar verhaal als een indringende reminder hoe dun de lijn is tussen hoop en verlies, en hoe hard een gezin moet vechten wanneer kanker zich niets aantrekt van plannen en dromen.
