Maandag is Alex de Lange overleden na een lang ziektebed. Hij stierf aan de gevolgen van kanker. Tijdens die periode hield zijn vrouw Linda een blog bij waarin ze hun dagen, twijfels en kleine momenten van hoop open beschreef.
Ook nu, na zijn overlijden, blijft Linda schrijven. Niet omdat het makkelijk is, maar juist omdat woorden soms het enige houvast zijn dat nog een beetje structuur geeft. “Ik ben er nog niet klaar voor, maar het moet,” schrijft ze.
Afscheid komt dichterbij
In haar meest recente blog laat Linda weten dat de begrafenis zaterdag zal plaatsvinden. Dat maakt deze dagen extra beladen, omdat het afscheid nu niet meer ‘ooit’ is, maar echt op de kalender staat.
Vrijdag is volgens haar de laatste dag dat ze Alex nog kan zien zoals hij er nu ligt. “Dat ik hem kan aanraken en een kus kan geven,” schrijft ze. “Wij blijven toch voor altijd samen, waar we ook zijn.”
Een uitvaart die hij zelf regelde
Linda vertelt dat Alex veel rondom zijn uitvaart zelf heeft vastgelegd. Tot in details, alsof hij hun later werk wilde besparen. Zelfs een eigen plek op de begraafplaats had hij al uitgekozen.
Toch blijft er, ondanks al die voorbereidingen, veel op haar bord komen. Ze moet foto’s uitzoeken, adressen verzamelen en ondertussen laveren tussen praktische beslissingen en een hoofd dat maar blijft malen.
“Ik ben een soort zombie geweest”
De afgelopen dagen ervaart Linda alsof ze op automatische piloot draait. Ze omschrijft zichzelf als een “soort zombie”. Het zijn van die dagen waarin je wel doorgaat, maar nauwelijks voelt hoe je daar komt.
Juist het heen-en-weer schakelen tussen rouw en regelwerk hakken erin. Het ene moment ben je bezig met bloemstukken, het volgende moment besef je weer: dit gaat over de laatste keer dat je iemand eert.
Wennen aan stilte na maanden ‘aan’ staan
Wat Linda ook benoemt: de onrust als ze alleen is. Ze was zo gewend om steeds ‘aan’ te staan—naar het ziekenhuis, naar het hospice, weer terug—dat de leegte nu bijna onwerkelijk voelt.
Wanneer er geen bezoekmoment is en geen verpleegkundige die binnenloopt, komt de stilte harder binnen. Ze moet wennen aan het idee dat zorgen niet meer in schema’s passen, maar ineens overal tussendoor sijpelen.
Hun zoontje zoekt dicht bij papa
In haar blog schrijft Linda ook over hun zoontje Alex. Ook voor hem is het een periode vol verwarring en grote gevoelens, maar ze is trots op hoe hij zich erdoorheen slaat.
Als hij met zijn moeder naar Alex gaat, kust hij hem en praat tegen hem. Hij vindt het fijn om bij papa te zijn, ook al is papa koud en komt er geen antwoord meer terug.
Schrijven als reddingsboei
Dat Linda blijft bloggen, voelt voor veel volgers als een rauw en eerlijk inkijkje. Niet alleen in afscheid nemen, maar ook in hoe rouw zich soms verstopt in hele gewone handelingen.
Ze lijkt zichzelf geen grootse woorden op te leggen, maar schrijft wat er is—rommelig, zwaar, echt. En juist dat maakt haar verhaal herkenbaar voor mensen die zelf ook ooit iemand moesten loslaten.
Laat jouw reactie achter
We wensen Linda, haar zoontje en iedereen om Alex heen veel kracht in de dagen richting de begrafenis. Het blijft een afscheid dat je niet ‘regelt’, maar dat je ondergaat.
Wil jij een steunbetuiging achterlaten of jouw gedachten delen? Laat dan vooral een reactie achter op onze social media—Linda’s openheid raakt duidelijk veel mensen, en iedere warme boodschap kan helpen.
Bron: shownieuws.nl
