Je kent haar als een vertrouwd gezicht op televisie, iemand die decennialang deel uitmaakte van het publieke debat. Catherine Keyl, inmiddels 78 jaar oud, spreekt openhartig over haar leeftijd, het verlies van haar zusje en haar eigen besef van sterfelijkheid. Haar woorden zijn confronterend, maar ook ontwapenend eerlijk.
Een pijnlijk maar liefdevol afscheid
Vier weken geleden verloor Catherine haar jongere zusje Marjolijn aan een ongeneeslijke ziekte. Hoewel het einde niet onverwacht kwam, voelt het gemis intens. “Nee. Gelukkig heb ik met mijn zusje veel dingen kunnen afsluiten. We hebben gesprekken gehad over wat ons nog dwars zat naar elkaar toe en dat hebben we allemaal uitgesproken. Dat is toch fijn.”
Voor Catherine is het verlies onderdeel van een patroon. Haar ouders en haar andere zusje zijn ook al overleden. “Maar ik heb mijn neef en nicht nog, en hun kinderen. Daar kom ik nu ook net vandaan, dus dat is heel prettig.” Dat familiegevoel is nu belangrijker dan ooit.
De dood zit haar op de hielen
Hoewel Catherine ogenschijnlijk nog vitaal is, houdt de gedachte aan haar sterfelijkheid haar dagelijks bezig. Ze voelt dat het einde dichtbij is. “Nou ja, ik realiseer me dat ik geen twintig meer ben. En als je ziet wie er allemaal zijn doodgegaan de laatste tijd: Dieuwertje Blok, Manuëla Kemp, Jonnie Boer, een heleboel collega’s die geluidstechnicus waren, cameramensen, belichters…”
De impact van deze overlijdens hakt erin. “Allemaal mensen die ook nog eens twintig jaar jonger zijn dan ik. Ik denk dan: ik zal morgen wel aan de beurt zijn.” Dat klinkt hard, maar voor Catherine is het een nuchtere conclusie.
Vooruitkijken met twijfels
Catherine spreekt haar twijfel uit of ze haar tachtigste verjaardag nog zal meemaken. “Over een jaar ben ik tachtig ja, als ik dat haal. Dat kun je je toch niet voorstellen!” Ondanks haar bescheiden gezondheidstoestand weet ze dat het snel kan omslaan. “Nee, maar dat kan natuurlijk elk ogenblik wel gebeuren. Dat zag je ook bij mijn zusje: van het ene op het andere moment was het gewoon klaar.”
Het idee dat het zomaar voorbij kan zijn, maakt indruk. Niet alleen op haarzelf, maar ook op de mensen om haar heen. Toch blijft ze rustig. Er klinkt geen paniek in haar stem, enkel acceptatie.
Vergeten door televisie?
Catherine is al jarenlang niet meer wekelijks op televisie te zien. Dat lijkt haar niet per se te deren, maar de onregelmatigheid stoort haar wel. “Op de een of andere manier word ik altijd bij vlagen gevraagd – en dan weer een tijd niet. Dat is best gek, ik begrijp dat niet zo goed.”
Toch blijft ze mild. Ze verlangt niet per se terug naar een vast tv-schema. “Ik zou het wat regelmatiger willen doen, maar ook weer niet wekelijks.” Je hoort in haar stem de balans tussen ambitie en realisme.
Een generatie die verdwijnt
Catherine behoort tot een generatie iconen van de Nederlandse televisie die langzaam verdwijnt. Ze is zelfs ouder dan Johan Derksen, iets wat ze zelf met een knipoog noemt. Maar het doet haar ook beseffen hoe snel de tijd gaat en hoe kwetsbaar het leven is geworden.
Met de dood van collega’s en dierbaren wordt die gedachte tastbaarder. Je voelt haar verdriet, maar ook haar kracht. Catherine is zich pijnlijk bewust van haar leeftijd, maar ze blijft overeind, met humor, nuchterheid en waardigheid.
Leven met de dood op je schouder
Wat Catherine met je deelt, is meer dan een persoonlijk verhaal. Het is een spiegel voor iedereen die ouder wordt, die verlies meemaakt, of gewoon even stil wil staan bij wat echt telt. Familie. Afsluiting. Afscheid nemen zonder spijt. En misschien wel vrede hebben met wat komt, al is het morgen.
Denk jij dat tv-iconen zoals Catherine Keyl meer aandacht verdienen in hun laatste jaren op het scherm? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
