Het verhaal van Suzan & Freek heeft het hele land geraakt. Toen duidelijk werd dat Freek Rikkerink ongeneeslijk ziek is door uitgezaaide longkanker, toonden veel mensen hun steun. Toch is niet iedereen onverdeeld positief over hoe het duo en hun boodschap in de media verschijnen. René van der Gijp deelt nu openlijk zijn twijfels en merkt dat de situatie bij hem zelfs een ongemakkelijk gevoel oproept.
Van ontroering naar ergernis
René vertelt in de podcast KieftJansenEgmondGijp dat hij aanvankelijk veel medeleven voelde voor Freek. De ernst van de ziekte greep hem aan. Maar na verloop van tijd begon hij zich te storen aan de manier waarop het stel het podium gebruikt om een levensles te delen. “Kijk, ik vind: op een gegeven moment ben ik ontroerd en op een gegeven moment ontroert het me nog maar een beetje en dan op een gegeven moment gaat het op m’n lachspieren werken,” zegt hij.
Hij verwijst naar de momenten waarop Freek het publiek toespreekt tijdens optredens. Volgens René is dat begrijpelijk als je jong bent, maar bij volwassen mensen vindt hij de reactie overdreven.
Een bijzondere oproep
Tijdens een optreden in Heerlen sprak Freek de bezoekers toe met een boodschap die veel losmaakte. Hij riep op om het leven intenser te beleven: “Niemand weet wat morgen brengt. Dus ga op reis, zeg die baan op en laat diegene waar je van houdt weten ‘ik hou van jou’.”
Voor René gaat die oproep echter te ver. Hij vindt het niet realistisch om mensen aan te moedigen hun baan op te zeggen zonder na te denken over de gevolgen. “Dan denk ik: ja, er zijn ook mensen die drie jaar bezig zijn om een baan te krijgen, die hebben hem eindelijk en die horen dan Freek hahahahahahah…,” zegt hij spottend.
Te veel melodrama
Volgens René is er een trend ontstaan waarin BN’ers elkaars emoties eindeloos versterken. Hij haalt aan hoe andere bekende Nederlanders, zoals Patty Brard en Ronald Molendijk, ook hun tranen niet konden bedwingen. Maar hij begrijpt dat niet goed. “Weet je wat ik zo leuk vind? Kijk, ik begrijp dat daar meisjes van 14 in het publiek staan die met tranen in hun ogen staan. Dat begrijp ik. Maar ik begrijp niet dat volwassen mensen als Patty Brard en Ronald Molendijk aan zo’n tafel ook gaan zeggen van: ‘Zo zie je maar dat het leven in één keer…’”
Hij vindt dat je het in perspectief moet plaatsen. “We weten toch allemaal vanaf dat we heel jong waren dat we allemaal eindigen met een steen boven ons hoofd?” voegt hij eraan toe.
Een kwestie van relativeren
René benadrukt dat hij niet ongevoelig wil overkomen, maar dat het leven nu eenmaal eindig is. Hij probeert zelf altijd zaken in perspectief te zien. “Of je nou 380 duizend boekjes verkoopt… Er zijn er ook die er 30 miljoen hebben verkocht…”
Volgens hem is het belangrijk om niet alles groter te maken dan het is. “Dan denk ik bij mezelf: die kinderen snap ik wel bij Suzan & Freek, maar ik moet wel lachen als die Patty Brard gaat roepen van: ‘Er is nog wel meer in het leven.’”
Een landelijke discussie
De opmerkingen van René roepen wisselende reacties op. Sommige mensen vinden dat hij een belangrijk punt aansnijdt over realisme en nuchterheid. Anderen vinden het juist ongepast dat hij zich uitlaat over de emotie rondom een terminale ziekte.
Hoe je er ook in staat, duidelijk is dat het optreden van Suzan & Freek en hun persoonlijke verhaal diepe indruk maken. Toch zet René je aan het denken over hoe je omgaat met publiek verdriet en grote woorden in een moeilijke periode.
