De verwachtingen rondom de terugkeer van Sophie Hilbrand waren hooggespannen, maar haar nieuwe programma op NPO 1 wist niet te beklijven. Met “Nu We Er Toch Zijn: De Verkiezingen” wilde de presentatrice zichzelf opnieuw op de kaart zetten. Toch bleven de kijkcijfers ver achter, en volgens tv-kenners ligt dat niet alleen aan de zender, maar ook aan de opzet van de show zelf.
Het stempel van een mislukt verleden
Het blijft een lastige erfenis voor Hilbrand: de herinnering aan het geflopte programma Bar Laat. Dat project eindigde in een teleurstelling en zorgde ervoor dat zij van de late avond werd gehaald. Haar toenmalige co-host Jeroen Pauw wist wel door te groeien, met het succesvolle Pauw & De Wit. Voor Hilbrand blijft die vergelijking pijnlijk, want waar Pauw successen stapelt, wordt zij geconfronteerd met een nieuwe tegenvaller.
Het idee achter het programma
In Nu We Er Toch Zijn: De Verkiezingen trekt Hilbrand langs verschillende gemeenten om in gesprek te gaan met inwoners. Ze klopt aan bij huizen, vraagt om koffie, een boterham, soms zelfs een slaapplek, en praat over politieke keuzes. Het doel is inzicht krijgen in gastvrijheid en de beweegredenen van kiezers. Ondanks deze insteek vonden critici het programma vaag en rommelig. De vraag waar het écht om draaide, bleef onduidelijk.
De kijkcijfers vallen tegen
De uitzending werd om 22.20 uur uitgezonden op NPO 1, de zender die normaal gesproken garant staat voor een groot publiek. Toch bleef het aantal kijkers steken op 251 duizend, goed voor slechts 7,9 procent marktaandeel in de belangrijke doelgroep van 25 tot 54 jaar. Tv-analist Tina Nijkamp noemde dat ronduit teleurstellend: “Dit is pijnlijk voor Sophie. Zo’n lage score op NPO 1 is een hard gelag.”
Concurrentie en blunders van de NPO
Volgens Nijkamp ligt de verantwoordelijkheid niet volledig bij Hilbrand. De programmering van de NPO speelde haar parten. Op hetzelfde tijdstip zond NPO 2 Café Kockelmann uit, dat 444 duizend kijkers wist te trekken en een marktaandeel van 9,1 procent behaalde. Dat beide programma’s exact tegelijk startten, noemt Nijkamp een strategische fout van de publieke omroep.
Een rommelige indruk
Hoewel de concurrentie sterk was, valt niet alles toe te schrijven aan de programmering. Critici vonden het format van Nu We Er Toch Zijn te onsamenhangend. Het programma leek te veel te kabbelen en miste een duidelijke richting. “Het doel was simpelweg niet helder genoeg”, aldus Nijkamp. Dat maakte het moeilijk voor kijkers om geboeid te blijven.
Een pijnlijk contrast
De mislukte terugkeer staat in schril contrast met het succes van collega’s. Terwijl Café Kockelmann steeds meer vaste kijkers trekt en Pauw & De Wit stevig in de markt staat, lijkt Hilbrand moeite te hebben om aansluiting te vinden. Haar poging om zichzelf opnieuw te bewijzen eindigt opnieuw in een teleurstelling.
Wat betekent dit voor de toekomst?
De vraag rijst of Hilbrand nog kansen krijgt om zich te bewijzen op de publieke omroep. Voor haar carrière zou het belangrijk zijn een format te vinden dat beter aansluit bij haar kracht en bij het publiek. Voorlopig lijkt Nu We Er Toch Zijn niet de herstart die ze had gehoopt. De reacties zijn scherp, de cijfers teleurstellend, en het vertrouwen moet opnieuw worden opgebouwd.
