Je wordt geraakt door de kalmte en nuchterheid waarmee Carry Tefsen over haar eigen sterfelijkheid praat. De 87-jarige actrice, bekend van haar iconische rol in Zeg ’ns Aaa, deelt in het NPO-programma De Perstribune hoe zij kijkt naar het einde van haar leven. Haar woorden laten je stilstaan bij ouder worden, verlies en de waarde van de mensen om je heen. Met een opmerkelijke rust vertelt ze hoe zij haar laatste levensfase omarmt.
Een nuchtere kijk op het afscheid
Carry Tefsen spreekt zonder angst over de dood die dichterbij komt. Ze vertelt dat zij er niet onder lijdt, ook al weet ze dat het moment elk uur kan komen. “Het is de gang van zaken, ik kan iedere dag omvallen”, zegt ze. Ze legt uit dat ze zich volledig bewust is van haar leeftijd en wat dat betekent. “Ik houd er rekening mee, het zal niet onverwacht zijn. Ik heb er de leeftijd voor.”
Die woorden laten je zien hoe beheerst en realistisch ze met dit onderwerp omgaat. Ze kijkt niet weg. Ze accepteert de levensfase waarin ze zich bevindt en spreekt erover alsof het een logisch onderdeel van het bestaan is.
Het idee dat er iets na de dood gebeurt
Carry vertelt dat ze de dood niet als iets slechts ziet, tenzij het gepaard gaat met pijn. Ze hoopt op een zacht einde, zonder lijden. Vervolgens deelt ze haar overtuiging dat er na de dood iets verdergaat. “Ik denk dat er nog wel iets gebeurt na de dood. Er zit nog wel iets achteraan. Ik denk dat wij maar een heel klein onderdeeltje zijn van een verschrikkelijk groot geheel, dat heel goed geregeld is.”
In die gedachte vindt ze troost. Ze gelooft dat het leven niet zomaar stopt maar onderdeel is van een groter geheel. Ook fantaseert ze over een hereniging met dierbaren. “Ik zou nog wel eens met mijn ouders willen praten”, zegt ze met zachte stem. Die wens onderstreept hoe diep verlies door de jaren heen kan blijven voelen.
De zorg om haar man Ger
Ondanks haar acceptatie van haar eigen einde, hoopt Carry dat zij niet eerder overlijdt dan haar man Ger Hinrichs, met wie ze bijna zestig jaar samen is. “Ik kan veel beter alleen zijn”, vertelt ze. Ze legt uit dat haar man snel somber wordt en bang is om alleen achter te blijven. “Mijn man is wel somber en bang dat hij alleen overblijft, dat is zijn karakter.”
Carry ziet het als iets wat vaker voorkomt bij mannen. Ze zegt dat vrouwen er volgens haar beter mee om kunnen gaan om alleen verder te moeten. Toch benadrukt ze hoe waardevol hun leven samen is. “Ik zou het vreselijk jammer vinden, we hebben het lekker samen. Het is een leeftijd dat je op elkaar gaat passen en dat je elkaar in de gaten houdt. Je bent blij met elk leuk ding dat er gebeurt.”
Het gemis van dierbare collega’s
Tijdens het interview vertelt Carry ook hoe het voelt om steeds meer mensen te verliezen die een belangrijke rol in haar leven speelden. Ze mist nog altijd collega en vriendin Sjoukje Hooymaayer, die in 2018 overleed. Ze werkten veertien jaar samen aan Zeg ’ns Aaa en bouwden in die jaren een hechte band op. Carry merkt op: “Zij is dood, andere collega’s als John Leddy en Manfred de Graaf zijn dood.”
Ze omschrijft het als een vreemd maar onvermijdelijk gevolg van ouder worden. “Het is vreemd: als je ouder wordt, gaan er zoveel mensen waar je hebt gewerkt dood. Maar het is ook de loop der dingen.” In die woorden voel je berusting maar ook het stille verdriet dat hoort bij het klimmen van de jaren.
Een leven vol herinneringen en dankbaarheid
Carry’s openhartigheid laat je zien hoe belangrijk het is om stil te staan bij wat geweest is, zonder bang te zijn voor wat komt. Haar verhaal benadrukt de waarde van een leven vol ervaringen, liefde en samenwerking. Je voelt dat ze terugkijkt met warmte maar ook met helderheid over het natuurlijke verloop van het leven.
Haar woorden bieden troost, niet alleen voor mensen die haar werk kennen maar ook voor iedereen die nadenkt over ouder worden en afscheid nemen. De manier waarop ze het gesprek voert, toont haar kracht en wijsheid. Ze ziet haar leven als een onderdeel van een groter geheel waarin ieder einde ook een begin kan zijn.
De rust die zij uitstraalt, maakt dit gesprek bijzonder. Je blijft achter met respect voor haar nuchterheid en de zin om te blijven genieten van de momenten die nog voor haar liggen.
