Wie Floortje Dessing een beetje volgt, weet dat stilzitten niet echt bij haar past. Ze is het type dat liever onderweg is dan thuis op de bank, met plannen die soms sneller gaan dan de dagen zelf.
Juist daarom duikt haar naam de afgelopen tijd weer op in bezorgde berichten. Niet omdat ze ineens verdwenen is, maar omdat mensen zich afvragen hoe het nu écht met haar gaat.
Een leven op reis, maar nu met een rem
Floortje heeft de afgelopen jaren laten zien dat ze wil dóórpakken, ook als haar lijf iets anders zegt. Ze klinkt optimistisch en nuchter, maar tussen de regels door merk je: haar herstel is nog niet klaar.
Ze gaf onlangs aan dat ze zich sterker voelt dan vlak na haar operatie. Tegelijkertijd merkt ze dat haar lichaam niet altijd meewerkt, en dat is wennen voor iemand die normaal gesproken op adrenaline functioneert.
Herstel gaat niet in een rechte lijn
Wie ooit echt iets groots heeft meegemaakt, weet dat opbouwen vaak met horten en stoten gaat. Bij Floortje lijkt dat niet anders: de ene dag kan ze best wat hebben, de volgende dag is het ineens klaar.
Drukke dagen, weinig slaap of een volle agenda kunnen haar sneller leegtrekken dan vroeger. Dat klinkt als “gewoon moe”, maar bij haar gaat het eerder om duidelijke signalen dat ze haar grens raakt.
Waarom de zorgen opnieuw oplaaien
De kern is simpel: mensen herkennen Floortje als iemand die altijd vooruit wil. Als zij zelf aangeeft dat haar energie schommelt en ze sneller terug moet schakelen, valt dat extra op.
Ze is al verder dan in de eerste maanden na de ingreep, maar nog niet ‘de oude’. En precies dat voedt het gefluister: hoe kwetsbaar is ze nog, en hoeveel vraagt ze van zichzelf?
De diagnose die alles veranderde
De klachten die haar destijds in het ziekenhuis brachten, bleken uiteindelijk te passen bij een zeldzame en zware vorm van endometriose. Daarbij groeit weefsel op plekken waar het niet hoort, met flinke gevolgen.
Veel mensen kennen endometriose vooral van buikpijn en klachten rond menstruatie. Bij Floortje zat het complexer en heftiger, waardoor het medisch een stuk urgenter en ingewikkelder werd.
Een ingreep van acht uur die alles op z’n kop zette
Omdat de situatie serieus was, volgde een zware operatie die acht uur duurde. Artsen moesten daarbij ingrijpend werk verrichten: er werd onder meer een deel van haar lever weggehaald, plus delen van het middenrif en de long.
Zo’n operatie is niet iets waar je “even van bijkomt”. Zelfs als het technisch goed gaat, moet je daarna opnieuw leren vertrouwen op je kracht, je ademhaling en je conditie—alsof je lichaam opnieuw moet worden ‘ingeregeld’.
De mentale druk van onzekerheid
Alsof het lichamelijke traject nog niet genoeg was, hing er ook emotioneel veel boven haar hoofd. In de periode rondom de operatie was er namelijk onzekerheid over wat er precies speelde, en of het misschien kanker kon zijn.
Pas negen dagen na de ingreep kwam het verlossende bericht dat het géén kanker was. Dat zal ongetwijfeld een enorme opluchting zijn geweest, maar de spanning zakt niet meteen uit je systeem.
Het litteken en het dagelijkse ‘nee’ van haar lichaam
Floortje sprak eerder openhartig over het grote litteken op haar buik. Dat is niet alleen een zichtbare herinnering, maar ook iets wat haar dagelijks laat voelen wat haar lichaam heeft doorstaan.
Vermoeidheid speelt daarbij een grote rol: niet een beetje slaperig, maar een soort leegte zonder reserves. En dat maakt plannen, vooruitkijken en ‘gewoon weer beginnen’ een stuk ingewikkelder.
Privéverdriet dat door alles heen loopt
Naast haar eigen gezondheid kreeg Floortje ook persoonlijk veel te verwerken. Twee jaar geleden overleed haar vader op 95-jarige leeftijd, een verlies dat natuurlijk zijn eigen plek moet krijgen.
Rouw en herstel tegelijk is zwaar. Net als je probeert op te krabbelen, komt er weer iets binnen dat energie vraagt. Dat soort periodes kun je pas later echt voelen, als de storm wat gaat liggen.
Daarna ook zorgen om haar moeder
Een half jaar na haar eigen operatie kreeg Floortje opnieuw spanning te verduren: haar moeder werd ernstig ziek en moest geopereerd worden. Over de details hield ze begrijpelijkerwijs de boot af.
Wel werd duidelijk dat het veel met haar deed. Zeker als je zelf nog herstellende bent, heb je eigenlijk al je aandacht nodig. Maar bij familie schakel je toch automatisch een tandje bij.
Voorzichtig vooruitkijken met duidelijke grenzen
Het positieve nieuws is dat het inmiddels beter gaat met haar moeder. Floortje lijkt daar oprecht dankbaar voor en hoopt dat haar moeder nog lang bij hen mag blijven—een wens die na zo’n periode extra betekenis krijgt.
Voor zichzelf klinkt er ook hoop door: ze voelt zich sterker dan eerder, maar ze is eerlijk over de realiteit. Ze is nog niet waar ze wil zijn, en haar lichaam dicteert nu eenmaal het tempo.
Waarom haar verhaal zoveel mensen raakt
Misschien herkennen zoveel mensen zich erin omdat het laat zien dat herstel niet stopt bij ‘naar huis mogen’. Daarna begint het pas: rustig opbouwen, soms terugvallen, en opnieuw leren luisteren naar je lijf.
Floortje blijft iemand die avontuur in haar systeem heeft zitten, maar ze moet slimmer omgaan met energie. Wat vind jij van haar openheid en haar herstel? Laat het ons weten op onze sociale media.
Bron: mamasenomas.nl
