Wie de afgelopen weken het Rotterdamse stadhuis een beetje heeft gevolgd, zag al dat de formatie van een nieuw college geen rustige doorstart zou worden. Maar wat er vlak voor de installatie gebeurde, maakte van politiek ineens een zenuwslopende avondsoap.
In een stad waar grote besluiten meestal langzaam door commissies, gesprekken en compromissen rollen, kwam nu juist het onverwachte moment: een wethouderskandidaat die er al klaar voor zat, werd op het laatste moment alsnog weggestemd. Niet na dagenlang open debat, maar via een geheime stemming.
Wat er precies gebeurde bij de benoeming
De kandidaat waar het om draait is Eva Heijblom (D66), een ervaren ambtenaar die was voorgedragen als wethouder Cultuur en Mobiliteit. Donderdagavond zat ze in de raadzaal klaar voor wat vaak een formele afronding is: de raad stemt, de benoeming volgt.
Alleen liep het anders. In de geheime stemming kozen 23 van de 45 raadsleden niet voor Heijblom, maar voor partijgenoot Joan Nunnely, een in Suriname geboren D66’er. Daarmee werd de voordracht op het allerlaatste moment omgebogen.
De discussie over representatie speelde mee
Dat deze wissel zo hard aankwam, heeft alles te maken met de onderstroom in de Rotterdamse politiek: het debat over diversiteit en herkenbaarheid in het stadsbestuur. Nunnely had eerder publiekelijk aangegeven dat een bestuur met vrijwel alleen witte gezichten voor de toekomst onwenselijk is.
In interviews benadrukte ze dat een diverse stad volgens haar ook een bestuur verdient waarin inwoners zichzelf herkennen. Dat standpunt was al onderwerp van gesprek, maar kreeg nu extra gewicht: juist zij kwam na de stemming als winnaar uit de bus.
Reuring binnen D66 en reacties uit de raad
Het opvallende aan deze gang van zaken is dat het niet alleen een botsing tussen partijen lijkt, maar ook binnen D66 zelf spanning blootlegt. Fractievoorzitter Agnes Maassen gaf aan dat er “indringende gesprekken” zijn gevoerd, omdat het thema diversiteit bij anderen “aan het hart” ging.
Ook buiten D66 werd er stevig op gereageerd. Denk-fractievoorzitter Serkan Soytekin gebruikte zelfs de term “withouders”, een woordspeling die meteen rondzingt in het debat. Of het helpt om de verhoudingen te kalmeren, is een tweede.
Een hoorzitting die niet hielp
Tegelijkertijd speelde er iets anders: de publieke hoorzitting van Heijblom viel bij meerdere raadsleden niet goed. Ze probeerde zich zichtbaar een plek te geven in het Rotterdamse verhaal, maar ging daarbij volgens aanwezigen in de fout met historische verwijzingen naar bekende plekken uit het stadsverleden.
Oppositiepartij Leefbaar Rotterdam wees daar nadrukkelijk op. Fractievoorzitter Ronald Buijt zei dat voor hem kleur niet de doorslag moet geven: de beste kandidaat hoort te winnen. Maar hij voegde eraan toe dat Heijblom volgens hem een “ongelooflijk slechte hoorzitting” had.
Waarom een geheime stemming zoveel losmaakt
Een geheime stemming is bedoeld om raadsleden vrij te laten stemmen, zonder druk. In de praktijk zorgt het ook voor achterdocht en speculatie: wie stemde waarop, en waarom? Juist omdat niemand het hardop hoeft te verdedigen, ontstaat er snel een sfeer van wantrouwen.
Dat effect zie je nu terug. De ene kant benadrukt dat de uitkomst democratisch is en dat de raad soeverein beslist. De andere kant ziet het als een politieke manoeuvre, waarbij persoonlijke kenmerken en interne verhoudingen zwaarder wogen dan een heldere selectie op basis van kwaliteiten.
Naast D66-gedoe ook zorgen over een andere wethouder
Alsof het drama rond de D66-post nog niet genoeg was, hangt er ook meteen een stevige discussie rond een andere benoeming. Miriam Harika (Pro), wethouder Werk en Inkomen, kwam al vóór haar beëdiging onder vuur te liggen door berichtgeving over een vertrouwelijk ombudsmanrapport.
In dat uitgelekte rapport zou zijn gewaarschuwd voor haar benoeming, mede door meldingen van medewerkers over een onveilige en verziekte werkcultuur in haar eerdere leidinggevende rol. Harika weerspreekt de verwijten en stelt dat problemen al bestonden voordat zij aantrad.
Een coalitie die begint met barstjes in plaats van vertrouwen
Wat Rotterdam nu ziet, is een college dat nog maar net onderweg is en toch al met twee soorten schade te maken heeft: een onverwachte wissel die als intern conflict voelt, en een benoeming waar meteen vragen over leiderschapsstijl en werkcultuur boven hangen.
Een ingewijde bron vatte het beeld samen als een valse start, met meer onrust in de pijplijn. De komende maanden zullen uitwijzen of de coalitie de rijen kan sluiten, of dat dit het begin is van een langere periode van gedoe.
Wat dit betekent voor de stad en de komende jaren
Voor Rotterdammers is het belangrijkste uiteindelijk niet wie welke stoel krijgt, maar of problemen in de stad worden aangepakt: wonen, bereikbaarheid, veiligheid, armoede en kansen voor jongeren. Politieke energie die opgaat aan onderlinge ruzie, gaat ten koste van tempo en vertrouwen.
Tegelijk blijft het debat over representatie terugkomen, zeker richting 2026. De kernvraag is hoe je diversiteit serieus neemt zonder dat mensen het gevoel krijgen dat vakmanschap op de tweede plaats komt. Daar zit precies de spanning die nu zo zichtbaar wordt.
De komende weken worden een test voor leiderschap
Na deze start is er één ding dat het nieuwe college niet kan missen: rust en heldere communicatie. Als partijen elkaar blijven verrassen met last-minute zetten, wordt elke volgende stap verdacht. Besturen vraagt nu eenmaal om voorspelbaarheid, zeker in zware dossiers.
De vraag is dus niet alleen wie er nu wethouder is, maar ook hoe de coalitie met elkaar omgaat als het moeilijk wordt. Wat vind jij: hoort representatie een doorslaggevende rol te spelen, of moet alleen kwaliteit tellen? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: dagelijksestandaard.nl
