Op de stoep in Rotterdam-Zuid hing zondag een stilte die je niet vaak meemaakt. Geen geschreeuw, geen muziek, geen sirenes; alleen het ritme van voeten op straat en mensen die elkaar even aankeken alsof woorden te groot waren. In die zwijgende massa zat alles: verdriet, ongeloof en het gevoel dat het ook jouw buurt, jouw kind of jouw vriend had kunnen zijn.
Het ging om een stille tocht voor Jahfairel, de 18-jarige jongen uit Zuidwijk die afgelopen dinsdag in Nijmegen werd doodgeschoten. Honderden mensen liepen mee, van vrienden en familie tot buurtbewoners die hem misschien niet persoonlijk kenden, maar wél de klap voelden die zo’n bericht uitdeelt. De route duurde ongeveer een uur en voerde door de wijk waar Jahfairel opgroeide.
Een route door zijn eigen wijk
De stoet trok door Zuidwijk, langs plekjes die voor veel jongeren in de buurt vertrouwd zijn. De sfeer was ingetogen, maar ook warm: mensen bleven dicht bij elkaar, ouders hielden kinderen aan de hand en vrienden liepen in groepjes, soms met tranen, soms met een strakke blik vooruit.
Veel deelnemers droegen een wit T-shirt met de foto van Jahfairel erop. Ook waren er spandoeken te zien met teksten als ‘Liefde ja! Wapens nee!’ en overal doken witte ballonnen op. Het zijn simpele symbolen, maar juist daardoor komt de boodschap hard binnen: dit had niet mogen gebeuren.
Stilstaan bij voetbalclubs en herinneringen
Onderweg werd op meerdere plekken gestopt, onder andere bij voetbalverenigingen. Dat was niet zomaar: Jahfairel speelde jarenlang bij Spartaan ’20. Voor wie in Rotterdam-Zuid opgroeit, zijn voetbalclubs vaak meer dan sport; het is een tweede thuis, een plek waar je gezien wordt en waar je leert vallen en opstaan.
Dat de tocht daar halt hield, maakte het extra persoonlijk. Niet alleen omdat mensen hem daar hebben gekend, maar ook omdat het laat zien hoe breed zo’n verlies doorwerkt. Je verliest niet alleen een persoon, je verliest ook een stukje toekomst dat iedereen al voor zich zag.
Drie keer zijn naam, daarna applaus
Aan het einde van de tocht werd Jahfairel drie keer bij naam genoemd. Daarna volgde een applaus. Geen uitbundig geluid, maar een soort laatste groet: we hebben je gezien, we vergeten je niet. Het moment werd door veel aanwezigen als het meest aangrijpend ervaren.
Volgens een ANP-verslaggever verliep alles rustig en zonder incidenten. En juist dat onderstreepte de toon van de bijeenkomst: geen buitensporige woede, maar een gezamenlijke poging om het verdriet te dragen en om iets van waardigheid terug te pakken in een situatie die zo onrechtvaardig voelt.
Familie: ‘Hij was niet het doelwit’
De nabestaanden hebben eerder laten weten ervan overtuigd te zijn dat Jahfairel niet het beoogde doelwit was. Ze spreken van “zinloos geweld” en benadrukken dat hij, voor zover zij weten, niet betrokken was bij een conflict. Dat zegt advocaat Gardel Purperhart namens de familie.
Voor familie en vrienden is dat een extra pijnlijke laag: het idee dat iemand zomaar op het verkeerde moment op de verkeerde plek kan zijn. Het maakt rouwen ingewikkeld, omdat je niet alleen afscheid moet nemen, maar ook blijft zoeken naar logica die er misschien niet is.
Discussie na woorden van de burgemeester
In Nijmegen zei burgemeester Hubert Bruls dat de schietpartij volgens hem “geen willekeurig geweld” was. Die uitspraak schoot bij de nabestaanden in het verkeerde keelgat en leidde tot kritiek. Zij houden juist vast aan het beeld dat Jahfairel niet het doelwit was.
Het verschil in woorden is niet klein. ‘Niet willekeurig’ suggereert een context of gerichtheid, terwijl de familie juist benadrukt dat Jahfairel buiten eventuele spanningen stond. In dit soort situaties kunnen formuleringen veel doen: ze kleuren hoe mensen naar een slachtoffer kijken, nog vóór alle feiten helder zijn.
Crowdfunding voor de uitvaart
Intussen is er een crowdfunding opgezet om de uitvaartkosten te kunnen dekken. Tot zondag stond de teller op ruim 29.000 euro. De familie zegt diep geraakt te zijn door de hoeveelheid steun: liefde, gebeden, donaties en berichten kwamen van alle kanten.
Dat soort solidariteit laat zien hoe een buurt, en eigenlijk een hele stad, kan meebewegen. Het is ook een confronterende realiteit: achter elk bedrag zit een besef dat afscheid nemen niet alleen emotioneel zwaar is, maar soms ook praktisch en financieel drukkend kan worden.
Wat blijft hangen in Rotterdam-Zuid
Na afloop ging iedereen weer naar huis, maar het gevoel blijft. In Zuidwijk zal nog lang worden nagepraat: over veiligheid, over messen en wapens, over jongeren die te vroeg met harde realiteit worden geconfronteerd. En vooral over een 18-jarige die nu ontbreekt.
Stille tochten veranderen het verleden niet, maar ze zeggen wel iets belangrijks in het heden: je staat er niet alleen voor. Wat vind jij dat er moet gebeuren om dit soort geweld te stoppen? Laat het weten via onze social media en praat mee.
Bron: dagelijksestandaard.nl
