Freek Rikkerink (van Suzan & Freek) wil ab-so-luut niet dat zijn verhaal alleen maar over somberte gaat. In de Cor Potcast vertelt hij openhartig over hoe hij, ondanks zijn ongeneeslijke diagnose, bewust blijft zoeken naar houvast en richting. Niet door de situatie weg te duwen, maar door er op een nuchtere, eigen manier naar te kijken.
Wat daarbij opvalt: Freek zegt dat hij zich niet “ongeneeslijk ziek” vóélt. En vooral dat er bij hem geen sprake is van berusting. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar in zijn woorden is het juist simpel: hij weigert zijn toekomst alvast dicht te timmeren, alleen omdat er een label op zijn dossier staat.
Een klap die alles op z’n kop zette
Het nieuws dat hij ongeneeslijk ziek is, kwam vorig jaar binnen als een breekijzer. Freek vertelt dat de eerste weken vooral draaiden om verdriet, ongeloof en rouw. Niet alleen om wat er medisch aan de hand is, maar ook om alles wat ineens onzeker werd.
In die periode ging het, zoals hij zelf aangeeft, vooral om verwerken. Je leeft in een soort mist waarin alles tegelijk gebeurt: emoties, gesprekken, blikken van mensen om je heen. En dan komt er een moment waarop je jezelf afvraagt: hoe ga ik hiermee verder?
Van rouwen naar focussen op wat nog wél kan
Na die eerste fase maakte Freek een keuze die hij niet als “positief denken” neerzet, maar als een praktische draai: kijken naar wat nog mogelijk is. “Wat kan ik wel doen?”, zegt hij in de podcast. Die vraag werd een soort kompas.
Dat betekende niet dat het verdriet weg was, maar wel dat hij ruimte zocht om weer grip te voelen. Klein beginnen, stap voor stap. Niet wachten op een perfect moment, maar zelf beweging maken in een periode die juist zo stil kan voelen.
Hoop putten uit verhalen van anderen
Freek dook in boeken en video’s van mensen die met een zware diagnose te maken kregen en tóch op een opvallende manier herstelden. Niet als garantie, maar als bewijs dat er soms meer gebeurt dan je op papier kunt voorspellen.
Hij zegt dat die verhalen hem hoop geven. Niet het soort hoop dat alles mooier maakt dan het is, maar hoop als zuurstof: iets waardoor je blijft ademhalen en plannen durft te maken. Al is het maar voor morgen.
Voeding, slaap en emoties: niets bij voorbaat afschrijven
Naast die ervaringsverhalen verdiepte Freek zich in onderwerpen als voeding, slaap en de invloed van emoties op het lichaam. Dingen die volgens hem nogal eens te snel in een hoek worden gezet als “alternatief”, alsof het per definitie onzin is.
Hij benadrukt niet dat dit een vervanging is van medische zorg, maar wel iets wat hij serieus onderzoekt. Hij lijkt vooral te zoeken naar factoren waar hij wél invloed op kan uitoefenen, juist wanneer veel oncontroleerbaar voelt.
Suzan en Freek: dezelfde storm, andere aanpak
In de podcast vertelt Freek ook over hoe hij en Suzan ieder op hun eigen manier omgaan met de situatie. Dat is herkenbaar: twee mensen kunnen elkaar intens liefhebben, en toch verschillende routes nemen in hoe je verdriet en angst verwerkt.
Freek omschrijft zichzelf als meer rationeel en Suzan als meer gevoelsmatig. Dat klinkt als een tegenstelling, maar het kan ook aanvullend zijn: de één die probeert te begrijpen en te structureren, terwijl de ander ruimte geeft aan wat er gevoeld moet worden.
Geen vast sjabloon voor ‘de kankerpatiënt’
Wat Freek misschien wel het scherpst zegt, is dat zijn ziekte hem heeft geleerd dat je geen label kunt plakken op “een kankerpatiënt”. Elk lichaam is anders, elk traject is anders, en elke reactie van iemands omgeving ook.
Daarmee zet hij zich ook af tegen de reflex om meteen te denken in eindstations en conclusies. Juist omdat hij zich niet zo voelt als het stempel dat hij kreeg, wil hij niet dat anderen hem reduceren tot alleen die diagnose.
Geen berusting, wel realiteit
Freek is duidelijk: hij heeft “zeker geen berusting”. Dat betekent niet dat hij de ernst niet ziet, maar dat hij zichzelf geen toestemming geeft om alles al op te geven. Hij blijft kijken naar mogelijkheden, ook als die klein zijn.
En misschien is dat wel de kern van wat hij uitstraalt: realistisch zijn zonder je innerlijk op slot te zetten. De toekomst is onzeker, maar voor Freek is dat geen reden om nu al te stoppen met hopen, zoeken en leven.
Wat dit gesprek losmaakt bij fans
Wanneer bekende Nederlanders zo open praten over ziekte, gebeurt er altijd iets bij het publiek. Mensen herkennen zich in de angst, in het wachten, in de behoefte aan houvast. Anderen vinden juist steun in de manier waarop iemand woorden geeft aan iets groots.
In het geval van Freek gaat het niet om een dramatische oneliner, maar om een houding. Dat maakt het gesprek juist sterk: het laat ruimte voor verdriet én voor veerkracht, zonder het een strijdkreet of sprookje te maken.
Blijven praten, blijven delen
Dat Freek dit in een podcast bespreekt, voelt ook als een bewuste keuze: niet in een gelikte quote, maar in een gesprek waarin nuance kan bestaan. Juist die nuance is belangrijk, omdat ziekte nooit een rechte lijn is.
Hoe hij verdergaat, weet niemand. Maar wat hij nu laat zien, is een vorm van regie: zelf bepalen hoe je naar je eigen verhaal kijkt. Wat vind jij van zijn kijk op hoop en berusting? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: shownieuws.nl
