De nabestaanden van Marcel Blijd zijn diep geschokt door het gewelddadige overlijden van hun geliefde familielid op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord. Blijd, werkzaam bij de penitentiaire inrichting Zaanstad, werd op klaarlichte dag dodelijk getroffen door geweervuur terwijl hij op het terras van café-restaurant De Baanderij zat.
Op de dag na het drama verzamelden tientallen familieleden zich op de locatie waar hij om het leven kwam, om samen stil te staan bij het verlies.
Familie in rouw en ongeloof
De emoties lopen hoog op binnen de familie van Blijd. Verdriet, boosheid en verbijstering overheersen. Voor velen is het nauwelijks te bevatten dat Blijd, omschreven als een echte familieman, vertrouwenspersoon en rolmodel, plotseling uit hun leven is weggerukt.
Het fatale incident vond plaats toen Blijd op vrijdag aan de kade van de NDSM-werf zat. Een man in een rood trainingspak benaderde hem en opende het vuur. De achterliggende reden van de aanval is vooralsnog niet duidelijk.
De politie onderzoekt meerdere mogelijke scenario’s. Zo wordt gekeken of er voorafgaand aan de schietpartij sprake was van een confrontatie, bijvoorbeeld over een loslopende hond, of dat het incident mogelijk gerelateerd is aan Blijds functie bij de PI Zaanstad.
Bronnen van De Telegraaf suggereren dat de verdachte in het verleden gedetineerd zou zijn geweest in deze inrichting.
Onthulling over de woorden van de verdachte
Volgens neef Hedwig Sno, die videobeelden heeft bekeken, riep de verdachte – bijgenaamd Soma – na het schieten iets over medicijnen. “Hij zou iets geroepen hebben als dat hij zijn medicijnen zeven keer niet had gekregen.
Maar Marcel was toch geen dokter? Was die man verward? Waarom liep hij anders zo over straat?” vroeg Sno zich hardop af.
Ook andere familieleden stellen zich grote vragen. Een nicht van Blijd verbaast zich vooral over het feit dat iemand gewapend over straat kon lopen. “Is er geen enkele tolerantiegrens meer in Nederland? Gekken die met een vuurwapen over straat lopen. Hoe dan? Ik kan het niet bevatten,” aldus de nicht.
Blijd als steunpilaar en rolmodel
Binnen de familie stond Marcel Blijd bekend als iemand die altijd klaarstond voor anderen. Als oudste van een groot Surinaams gezin genoot hij veel respect van zijn naasten.
“Je kon altijd bij hem terecht,” vertelt een nicht. “Hij was nooit boos, nooit veroordelend, altijd luisterde hij.” Op zijn werk werd Blijd eveneens geroemd om zijn duidelijke en rechtvaardige werkwijze. “Het klinkt misschien cliché, maar ook tegenover de gevangenen was hij eerlijk en rechtvaardig. Dat was écht zo,” bevestigt een ander familielid.
Jeugdvriend Jerrel Wijnhard herkent dit beeld volledig. “Marcel sprak altijd klare taal. Soms kon dat hard overkomen, hij had een scherpe tong en was verbaal sterk. Maar mensen luisterden naar hem.”
Grote impact op familie en collega’s
Het verlies van Blijd raakt niet alleen zijn familie, maar ook velen die hem door zijn jarenlange loopbaan leerden kennen. Blijd bekleedde de functie van teamleider in de PI Zaanstad en stond op het punt om een nieuwe levensfase in te gaan.
“We gaan door,” zegt Jerrel, doelend op de kracht waarmee de familie probeert op te krabbelen na het verlies. “Zo leren wij dat in onze cultuur. De bitterheid neem je op en laat je weer los.
Zo moet het ook. We móeten verder.” Voor de maand november stond al een familiereünie gepland. Wat bedoeld was als een feestelijke bijeenkomst met barbecue en het weerzien van familieleden, is door het overlijden van Blijd in een ander daglicht komen te staan.
“Het zou een gezellige barbecue worden, samen plezier maken, elkaar weer zien. Maar nu is uitgerekend onze Marcel er niet bij,” zegt neef Hedwig Sno.
Herdenking en persoonlijke verliezen
Op de plek van het fatale incident liggen inmiddels tal van bloemen. Familieleden kwamen hier zaterdag samen om Blijd te herdenken. Oom Hesdy Marengo, slechts twee jaar jonger dan Marcel zelf, vertelt dat Blijd kort voor zijn dood voor het eerst opa was geworden. “Hij was pas twee maanden grootvader. Het is niet te bevatten.”
Tijdens de herdenking namen Hesdy en jeugdvriend Jerrel een slok Surinaamse rum, die ze vervolgens uitspuugden over de bloemen, waarna ze de plek met water besprenkelden. “Dat doen we om de geest te verdrijven,” licht Hesdy toe. “Marcel hoeft hier niet meer te zijn. Hij mag gaan rusten.”
Onderzoek naar toedracht en achtergronden
De politie zet het onderzoek voort en kijkt daarbij onder meer naar de mogelijke woordenwisseling op het terras, eerdere ontmoetingen tussen Blijd en verdachte Soma in het Justitieel Complex Zaanstad en de precieze gebeurtenissen voorafgaand aan de schietpartij.
Blijd was zich bewust van de risico’s van zijn werk. In een interview met De Werkvloer van Metro vertelde hij over eerdere geweldsincidenten, waaronder een bijna fatale aanval door een gedetineerde met psychische problemen. Door een misverstand dacht Blijd dat een cel leeg was; bij het openen werd hij direct bij de keel gegrepen. Dankzij het persoonlijke alarmsysteem konden collega’s tijdig ingrijpen.
Ondanks dit soort gebeurtenissen probeerde Blijd werk en privé gescheiden te houden. “Thuis ben je vader en echtgenoot. Op het werk ben je bewaarder. Dat zijn twee verschillende werelden,” zei hij daarover. Zware incidenten besprak hij vooral met collega’s.
Een abrupt einde aan een lange loopbaan
Een uitspraak van Blijd uit diezelfde aflevering van De Werkvloer van Metro krijgt achteraf een wrange lading. In april 2024 werd hem gevraagd of hij vreesde dat de heftige ervaringen uit zijn carrière hem later nog zouden achtervolgen.
Blijd zei daarvan niet bang te zijn. Hij wees erop dat zijn pensioen in zicht kwam en verwachtte over vier à vijf jaar te stoppen – rond 2028 of 2029. Op het moment van zijn overlijden had hij dus nog enkele jaren willen doorwerken.
Vrijdag kwam er na bijna veertig jaar abrupt een einde aan zijn dienstverband binnen het gevangeniswezen.
Blijd woonde in Purmerend en laat een vrouw en twee dochters achter. De politie onderzoekt nog steeds de exacte aanleiding van de schietpartij en de relatie tussen de verdachte en het slachtoffer.
