Een vrijspraak is geen vrijbrief voor goedkeuring. Dat is de boodschap die Angela de Jong krachtig overbrengt in haar nieuwste column. Ze reageert op het nieuws dat Jeroen Rietbergen, de partner van Linda de Mol, definitief niet wordt vervolgd voor verkrachting. Toch blijft de mediacommentator erbij: het gedrag van de oud-bandleider van The Voice of Holland blijft onacceptabel, ongeacht de juridische uitkomst.
Geen vervolging, wel morele verontwaardiging
De beslissing van het Openbaar Ministerie om geen vervolging in te stellen, zorgde voor ophef. Kandidaten en betrokkenen bij het programma blijven achter met gemengde gevoelens. Volgens Nienke Wijnhoven, destijds 19 jaar oud, was er sprake van verkrachting door Rietbergen. De rechter oordeelde echter dat er onvoldoende bewijs is om de zaak voor te leggen aan de strafrechter.
Voor Angela de Jong is de uitkomst een pijnlijke herinnering aan hoe moeilijk het blijft voor slachtoffers om erkenning te krijgen. In haar column in het AD noemt ze deze periode “een zwarte week voor vrouwen die slachtoffer zijn geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag.”
Misbruik van macht blijft staan
Hoewel de strafzaak is geseponeerd, blijft het gedrag van Rietbergen omstreden. Angela benadrukt dat hij als volwassen man zijn machtspositie misbruikte ten opzichte van jonge deelnemers. Ze schrijft: “Als 19-jarige kandidaat door de 47-jarige bandleider ‘bevoeld’ worden achter de schermen van een talentenjacht. Of het juridisch gezien verkrachting is of niet — het deugt niet. Punt.”
Dat statement wordt kracht bijgezet door de herinnering aan de uitzending van BOOS waarin maar liefst negentien meldingen van grensoverschrijdend gedrag aan Rietbergen werden toegeschreven. De Jong haalt ook het verhaal van zangeres Do aan, en spreekt over redactiemedewerkers in Hilversum die “precies kunnen vertellen hoe Vieze Jeroentje aan zijn bijnaam komt.”
Media-optredens zorgen voor woede
Wat de situatie nog pijnlijker maakt, is hoe sommige media en advocaten omgaan met de slachtoffers. Angela is kritisch op de manier waarop advocaat Wout Morra, die Rietbergen bijstaat, sprak over de zaak. Aan tafel bij talkshow Renze deed hij volgens haar “denigrerend” over Wijnhoven, alsof Rietbergen slechts “een onschuldig hertje” was.
Die framing schiet bij De Jong in het verkeerde keelgat. Ze noemt het “bullsh*t” en verwijst naar de structurele patronen van wangedrag binnen de televisiewereld. Haar zorgen gaan niet alleen over deze ene zaak, maar over hoe slachtoffers keer op keer beschadigd raken, zelfs nadat ze de moed hebben verzameld om naar buiten te treden.
Slachtoffers onder vuur
Volgens Angela worden slachtoffers die zich uitspreken over seksueel grensoverschrijdend gedrag vaak geconfronteerd met extra trauma. Ze noemt het “een berg ranzige reacties op sociale media” en beschrijft hoe slachtoffers in de media worden neergezet als overdrijvers of aandachttrekkers. Advocaten, zo zegt ze, maken hen soms “met liefde kapot.”
Dat maakt het voor slachtoffers bijzonder moeilijk om zich überhaupt uit te spreken. Angela schrijft: “Treed nóóit naar buiten als je slachtoffer bent van seksueel grensoverschrijdend gedrag.” Een cynisch advies, maar één die de bittere realiteit van veel vrouwen in de spotlights onderstreept.
De publieke opinie blijft verdeeld
Hoewel de juridische zaak tegen Rietbergen is gesloten, blijft de publieke discussie doorgaan. De vrijspraak maakt het niet ineens goed. De Jong blijft bij haar standpunt dat het gedrag van Rietbergen verwerpelijk is, ongeacht of het strafbaar is bevonden.
Ze wijst op het bredere probleem van macht en misbruik in de media-industrie. Zolang dit soort gedrag onbestraft blijft, blijven de gevolgen voor slachtoffers groot. Haar oproep is helder: neem vrouwen die zich uitspreken serieus, en besef dat juridische vrijspraak niet gelijk staat aan morele onschuld.
Een stem voor wie het moeilijk heeft
Angela’s felle kritiek is geen eenmalige uiting van frustratie. Ze probeert bewust aandacht te blijven vragen voor mensen die vaak niet gehoord worden. Door haar positie als columnist gebruikt ze haar stem om de pijn van slachtoffers zichtbaar te maken. Dat doet ze met scherpe taal, maar ook met een gevoel van urgentie dat je niet kunt negeren.
Het is aan de samenleving, media én het juridische systeem om beter om te gaan met slachtoffers. En zolang dat niet gebeurt, zullen stemmen zoals die van Angela nodig blijven.
