Het verlies van iemand met wie je jarenlang een ingewikkelde relatie hebt gehad, kan onverwachte gevoelens oproepen. Je ziet hoe herinneringen door elkaar lopen, hoe oude spanningen naar boven komen en hoe het verleden zich mengt met het besef dat er geen nieuwe momenten meer zullen volgen. Voor Catherine Keyl is dat gevoel sterk aanwezig nu Viola Holt is overleden. De twee waren voor velen onlosmakelijk met elkaar verbonden door hun tijd bij De 5 Uur Show, maar achter de schermen leefden ze vooral langs elkaar heen. Nu vertelt Catherine openhartig hoe ze terugkijkt op hun laatste ontmoeting en op de dynamiek die hen altijd heeft bepaald.
Verschillende karakters die botsten
Catherine vertelt dat ze Viola altijd heeft gezien als een uitgesproken en flamboyante vrouw. Ze zegt dat Viola veel charme had en een duidelijke eigen stijl, iets wat kijkers meteen herkenden. Toch zorgden hun verschillende karakters ervoor dat ze elkaar nooit echt vonden. Ze benadrukt dat ze nooit collega’s in de klassieke zin waren. Ze presenteerden afwisselend hetzelfde programma, maar stonden niet samen voor de camera en zagen elkaar vrijwel nooit tijdens voorbereidingen.
Ze legt uit dat hun beide persoonlijkheden sterk waren en dat dit er waarschijnlijk aan heeft bijgedragen dat er geen echte band ontstond. Beide vrouwen hadden hun eigen tempo, hun eigen manier van werken en hun eigen visie op televisie. Daardoor liepen hun wegen wel naast elkaar, maar raakten ze elkaar bijna niet. Toch bleven media en publiek hen jarenlang zien als een duo, juist omdat ze verbonden waren aan hetzelfde programma.
Herinneringen aan een markante presentatrice
Ondanks hun afstand spreekt Catherine met respect over Viola. Ze noemt haar iemand die geen dertien-in-een-dozijn presentatrice was. Ze zegt dat Viola een vrouw was met een herkenbare aanwezigheid en een liefde voor het vak.
Bij het horen van haar overlijden voelde Catherine vooral verdriet voor de nabestaanden. Ze noemt het zwaar voor haar man Peter en voor hun kinderen, die nu iemand moeten missen die volgens Catherine veel te jong is gestorven. Ze geeft aan dat het nieuws haar wel raakte, juist omdat het een einde markeert aan een tijdperk waarin ze allebei een rol speelden.
Een ongemakkelijke laatste ontmoeting
Catherine vertelt dat ze Viola al jaren niet meer had gezien. Het contact verwaterde, zoals dat vaak gebeurt wanneer twee mensen geen natuurlijke klik hebben. De laatste keer dat ze elkaar ontmoetten, was in een restaurant. Ze zegt dat ze elkaar zagen, maar dat ze geen woord wisselden. Ze noemt het niet vijandig, maar vooral ongemakkelijk.
Ze legt uit dat de situatie vreemd voelde, omdat ze wisten dat ze een gedeeld verleden hadden, maar niet wisten hoe ze dat moesten overbruggen. Toch zegt ze dat ze openstond voor een gesprek. Ze vertelt dat media haar meerdere keren hebben benaderd met de vraag of ze wilde deelnemen aan een verzoenend interview samen met Viola. Ze zegt dat ze daar altijd ja op heeft gezegd, maar dat het uiteindelijk nooit is gebeurd.
Geen vijanden, maar ook geen vriendinnen
Catherine benadrukt dat er nooit sprake is geweest van openlijke ruzie. Er was geen schreeuwende ruzie, geen verwijten en geen conflict dat uitgesproken moest worden. Het was eerder een kwestie van twee vrouwen met totaal verschillende persoonlijkheden, die nooit elkaars natuurlijke tegenhanger werden.
Ze zegt dat zulke situaties vaker voorkomen in de televisiebranche. Mensen worden door het publiek vaak in een rol geduwd die niet past bij de werkelijkheid. Twee presentatrices die dezelfde plek delen, worden automatisch als duo gezien, ook al hebben ze nooit samen inhoudelijk gewerkt. Ze zegt dat dit beeld nooit klopte en dat het daardoor nu moeilijk is om te reageren op Viola’s overlijden zonder het gevoel te hebben dat ze meer over hun relatie moet zeggen dan er eigenlijk was.
Een afscheid zonder woorden
Het verhaal van Catherine laat zien dat zelfs professionals met een lange carrière soms worstelen met de juiste woorden bij verlies. Ze zegt dat ze vooral wil benadrukken dat Viola een bijzondere vrouw was die een eigen plek in de televisiewereld heeft verdiend.
Ze kijkt terug met een mengeling van afstand en respect. Er was geen vriendschap, maar ook geen haat. Hun laatste ontmoeting, stil en zonder woorden, symboliseert voor haar precies hoe hun band altijd is geweest: twee vrouwen die elkaars pad kruisten, maar nooit helemaal samen opliepen.
