Je merkt direct dat er iets broeit wanneer collega’s elkaar publiekelijk aanpakken, en dat gebeurt deze week met ongekende felheid. AD-columnist Angela de Jong ligt zwaar onder vuur, ditmaal niet door lezers, maar door een collega-columnist van een ander groot dagblad. Thomas Hogeling van het NRC heeft een vernietigende column geschreven waarin hij haar stijl neerzet als doorsnee, armoedig en vooral onnodig spannend gemaakt. Zijn woorden zorgen voor een opvallend fel mediaspektakel dat veel mensen aan het denken zet over de kracht en verantwoordelijkheid van opinies in het publieke debat.
Een harde aanval op haar nieuwe koers
Sinds Angela stopte met haar vaste tv-column, schrijft ze bredere stukken over de actualiteit. Volgens Thomas pakt dat slecht uit. In zijn column schrijft hij dat haar nieuwe teksten tegenvallen en hun doel missen. Hij opent scherp met de stelling dat Angela ‘bijna niet durft te zeggen wat de meeste mensen allang vinden’. Daarmee zet hij de toon voor een stevige analyse waarin hij haar stijl volledig filerend ontleedt.
Volgens Thomas kondigt Angela telkens aan dat ze met iets spannends komt, maar presenteert ze vervolgens een zeer gewone gedachte. Hij noemt dat niet alleen teleurstellend maar ook inhoudelijk zwak. Door de manier waarop hij haar schrijfstijl beschrijft, voel je de irritatie die zijn stuk aandrijft.
Zinnen die volgens hem niets bijdragen
Thomas stoort zich vooral aan terugkerende zinsconstructies waarin Angela suggereert dat ze iets zegt dat eigenlijk niet mag. Hij wijst erop dat ze graag zinnen gebruikt als ‘ik zal er wel om verketterd worden’ of ‘je mag het tegenwoordig niet hardop zeggen’. Hij beschuldigt haar ervan die spanning bewust te creëren, terwijl haar mening volgens hem meestal heel gewoon is.
Als voorbeeld noemt hij een column waarin zij schreef dat ze beter iets kon schrijven over ‘de islam, Zwarte Piet of kinderhaat’ dan het onderwerp van die dag. Uiteindelijk bleek het onderwerp niets meer dan haar hekel aan honden. Volgens Thomas toont dat aan hoe overdreven haar aankondigingen zijn en hoe weinig bijzonder de uiteindelijke inhoud is.
Een politieke mening die volgens hem niet taboe is
Afgelopen week uitte Angela een mening die ze zelf omschreef als ‘iets wat ze eigenlijk niet hardop durfde te zeggen’. Ze schreef dat ze liever een centrumrechtse coalitie ziet en geen Jesse Klaver. Volgens Thomas is dat een heel gewone mening, die door veel Nederlanders wordt gedeeld, en dus verre van verboden of taboe.
Hij benadrukt dat ze die mening dezelfde avond nog zonder enige terughoudendheid openbaar uitsprak aan tafel bij Pauw & De Wit. Dat gebeurde zelfs voor honderdduizenden kijkers. Voor Thomas bewijst dit dat haar claim van voorzichtigheid of gevaar helemaal niet klopt.
Onnodige interessantdoenerij volgens NRC-columnist
Thomas noemt dit stijlmiddel ‘een kwalijke stijlfiguur’. Hij vindt het armoedig en stelt dat het grootste probleem zit in de manier waarop deze retoriek werkt. Door te doen alsof je iets schokkends zegt, creëer je spanning die er volgens hem niet is.
Hij noemt het ‘onnodige interessantdoenerij’, omdat Angela volgens hem een heel gewoon standpunt verkoopt alsof het een risicovol of dapper statement is. Voor lezers voelt dat volgens hem misleidend, alsof er een verboden waarheid wordt uitgesproken terwijl het tegendeel waar is.
Een vorm van populisme die goed verkoopt
Thomas plaatst Angela’s stijl in het bredere kader van populisme. Hij stelt dat mensen graag hun eigen meningen bevestigd zien en dat schrijvers daar handig op inspelen. Volgens hem maakt Angela gebruik van dat mechanisme door haar gewone standpunten te presenteren als gewaagd.
Hij omschrijft dat bijna poëtisch: een revolutie vanuit de hoekbank, een opstand bij het kookeiland. Alles klinkt groot, maar volgens hem is het uiteindelijk heel klein.
Met die woorden geeft hij aan dat het echte probleem volgens hem niet haar mening is, maar de manier waarop die verpakt wordt.
Een discussie die nog wel even zal doorgaan
De kritiek van Thomas voelt als een directe aanval op Angela’s geloofwaardigheid als columnist. Het zet je aan het denken over de dunne lijn tussen opinie, entertainment en strategie in de media. Zijn woorden zullen ongetwijfeld leiden tot nieuwe reacties, zowel binnen de journalistiek als onder lezers.
Angela heeft voorlopig nog niet publiek gereageerd op de felle woorden van haar collega, maar gezien haar reputatie als scherpe columnist zal het je niet verbazen als dit verhaal een vervolg krijgt. Het debat over schrijfstijl, eerlijkheid en populisme lijkt met deze aanval pas net begonnen.
