De negentigste verjaardag van Bas van Toor, bekend als de clown Bassie, nadert met rasse schreden. Ondanks een leven waarin hij miljoenen mensen liet lachen, is de laatste fase voor hem een periode vol pijn, verlies en onverwachte wendingen. Omringd door zijn familie vertelt hij hoe hij na zoveel klappen toch overeind blijft.
Negen jaar geleden begon de lichamelijke strijd die zijn leven volledig zou veranderen. Een ogenschijnlijk eenvoudige operatie aan zijn halsslagader eindigde in een nachtmerrie. Op de intensive care ging het mis toen zijn hals zwol en zijn luchtpijp en slokdarm afklemde. Het noodbelletje dat hem had moeten redden, deed niets.
Terwijl hij naar adem hapte, gleed hij weg. Zijn dochter Liesbeth herinnert zich het moment nog scherp. “Hij kreeg een hartstilstand en moest worden gereanimeerd,” vertelt ze met gebroken stem. Alsof dat nog niet genoeg was, volgde ook nog een beroerte. Dat hij het overleefde, is volgens haar enkel te danken aan zijn sterke lijf. “Zijn conditie als acrobaat heeft hem gered,” stelt ze overtuigd.
Een leven in een rolstoel
Na maanden revalideren was duidelijk dat Bas nooit meer zou lopen. Toch weigert hij het ziekenhuispersoneel de schuld te geven. “Ik verwijt de verpleging niks,” zegt hij, al blijft het hem dwarszitten dat hij nooit een verklaring kreeg voor wat er misging.
Zijn vrouw Coby en de kinderen waren vanaf het begin zijn steunpilaren. Dankzij hun toewijding kan hij thuis blijven wonen. Drie keer per dag krijgt hij zorg, maar ook ’s nachts is Coby bij hem. “Een verzorgingstehuis zou mijn dood zijn geweest,” zegt hij eerlijk.
Een verlies dat alles overschaduwde
Alsof het lichamelijke lijden niet genoeg was, sloeg twee jaar geleden het noodlot opnieuw toe. Dochter Ilona overleed onverwacht op 45-jarige leeftijd aan nierfalen. De familie hield dit verdriet lange tijd voor zichzelf.
Liesbeth vertelt voor het eerst publiekelijk over dit verlies. “We hebben het altijd binnen de familie gehouden. Het doet nog steeds ontzettend veel pijn,” bekent ze. De leegte die Ilona achterliet, is onmeetbaar. Toch bleven Bas en Coby overeind, hoe zwaar het ook was. “Het heeft hen niet gebroken,” zegt Liesbeth. “Ze zijn ongelooflijk sterk.”
Bewuste keuzes voor rust
Na alle ziekenhuiservaringen besloten Bas en Coby dat alleen strikt noodzakelijke zorg nog geaccepteerd werd. “We gaan niet meer onnodig dokteren,” benadrukt Coby. Onlangs liet Bas zich nog wel aan zijn verlamde hand opereren, maar verder houden ze medische ingrepen op afstand.
Het stel, al bijna 63 jaar samen, probeert te genieten van de momenten die er nog zijn. “We willen leven met wat we nog hebben,” zegt Coby vastberaden. Ondanks alles blijft de liefde zichtbaar in hoe ze voor elkaar zorgen.
De kracht van herinneringen
Hoewel zijn lichaam hem in de steek liet, reist Bas nog steeds in gedachten. “In mijn hoofd maak ik nog steeds reizen,” zegt hij glimlachend. Terwijl hij vertelt over zijn circusjaren en televisieavonturen, zie je de glans in zijn ogen terugkeren.
Om hem heen blijft de familie belangrijk. Dochter Liesbeth en zus Cindy, vijf kleinkinderen en twee achterkleinkinderen zorgen voor warmte in huis. “De liefde die ik gaf, krijg ik nu terug,” zegt hij dankbaar.
Hoop op een honderdste verjaardag
Terwijl hij aftelt naar zijn negentigste verjaardag op 17 september, blijft Bas opmerkelijk hoopvol. Gevraagd naar zijn grootste wens klinkt hij strijdvaardig: “Als het aan mij ligt, dan haal ik de honderd.”
De weg was lang en zwaar, maar Bas weigert op te geven. Zijn verhaal laat zien hoe sterk een mens kan zijn, zelfs als het leven alles van je vraagt. Met zijn geliefden aan zijn zijde blijft hij zoeken naar momenten van licht.
