In de buitenwereld kennen we Martijn Krabbé vooral als de vertrouwde presentator met de scherpe grap en het warme gesprek. Thuis speelt er ondertussen iets heel anders: het gevoel dat het gezinsleven langzaam van vorm verandert, zonder dat je daar ooit helemaal op voorbereid bent.
Zijn vier kinderen zijn stuk voor stuk bezig met hun eigen pad, ambities en plannen. En dat is prachtig om te zien, maar het schuurt ook. Zeker nu één van hen ineens een stuk minder vaak aan de keukentafel aanschuift.
Een huis dat stiller wordt
Martijn is vader van vier kinderen: Bickel, Michelle, Jasmijn en Achilles, die hij samen met zijn ex-vrouw Amanda Beekman kreeg. Het moment dat kinderen uitvliegen hoort erbij, maar bij hem komt het merkbaar binnen.
Hij vertelt open dat deze fase dubbel voelt: aan de ene kant overheerst trots, aan de andere kant is er verdriet om het gemis. Het is het soort verandering dat langzaam gaat, maar toch ineens hard aankomt.
Achilles in Delft en het gemis dat volgt
Vooral de stap van zoon Achilles maakt indruk. Hij haalde in juni zijn diploma en studeert nu werktuigbouwkunde in Delft. Dat betekent simpelweg: minder thuis, minder vanzelfsprekend samen, minder momenten die ‘gewoon gebeuren’.
Aan RTL Boulevard zei Martijn dat Achilles dit weekend weer thuiskomt, maar dat hij hem dan twee weken niet heeft gezien. Voor Martijn is dat bijzonder, omdat het naar eigen zeggen nog nooit zo lang is geweest.
“Heel moeilijk”, zegt Martijn eerlijk
Waar veel mensen het misschien wegwuiven met “dat hoort erbij”, geeft Martijn er juist woorden aan. Hij noemt het eerlijk gezegd lastig en zegt dat het hem “best wel slecht” afgaat. Geen stoer verhaal, wel een herkenbaar gevoel.
Het ontbreken van die dagelijkse vanzelfsprekendheid heeft impact. Niet omdat Martijn zijn kinderen iets misgunt, maar omdat ouderschap soms ook betekent: leren loslaten terwijl je eigenlijk nog even wilt vasthouden.
Zorgen in de nacht
Het is niet de eerste keer dat Martijn zich kwetsbaar opstelt over deze periode. Eerder vertelde hij ook dat hij ’s nachts soms wakker ligt en zich dan vreselijke zorgen kan maken. Dat zegt veel over hoe diep het vaderschap bij hem zit.
LEES OOK:HEFTIG: dreigvideo duikt op in schietincident Overasselt: ‘We schieten iedereen dood’
Die zorgen staan los van de trots die hij voelt, maar bestaan er wel naast. Het is die typische ouderlijke mix: blij met elke stap vooruit, en tegelijk bang dat je minder dichtbij bent om mee te kijken.
Trotse woorden over Achilles
Dat gemis neemt niet weg dat Martijn zichtbaar bewondering heeft voor wat zijn kinderen doen. Over Achilles vertelt hij dat hij altijd dingen met zijn handen maakt. Daarbij zegt Martijn ook dat hij denkt dat zijn zoon “eigenlijk gewoon geniaal is”.
Het is een opmerking die je als ouder alleen maar maakt als je écht ziet wie je kind is. Niet alleen prestaties, maar ook talent en karakter. En misschien maakt dat loslaten juist extra ingewikkeld.
Wat de andere kinderen doen
Ook de andere kinderen bouwen aan hun eigen leven. Zoon Bickel werkt achter de schermen bij tv-producties en was onder meer betrokken bij The Masked Singer. Martijn benadrukt wel dat muziek Bickels grootste passie blijft.
Dochters Michelle en Jasmijn zitten, net als Achilles, volop in de studiemodus. Michelle studeert rechten en Jasmijn communicatie. Vier verschillende richtingen, maar allemaal dezelfde beweging: steeds zelfstandiger, steeds meer eigen koers.
Ruimte voor Deborah en het lege nest
Martijn waakt voor het bekende “empty nest”-gevoel, maar relativeert tegelijk: volgens hem kun je er weinig tegen doen. Als kinderen gaan, gaan ze. Wel betekent een leger huis ook ruimte voor meer quality time met zijn vriendin Deborah.
Dat is, zegt hij, iets wat hij ook fijn vindt. De dynamiek verandert, maar er komt ook iets voor terug: meer tijd samen, meer rust in huis, en misschien ook een andere manier om de dagen in te delen.
Anders naar het leven kijken
In een eerder, uitgebreid interview vertelde Martijn dat hij sinds zijn kankerdiagnose vaker stilstaat bij het leven, in plaats van er altijd “doorheen te razen”. Die vertraging lijkt ook mee te kleuren hoe hij deze gezinsfase beleeft.
Hij zei zelfs dat zijn leven nu voelt “zoals het had moeten zijn”. Dat klinkt alsof er meer ruimte is gekomen voor wat echt telt: tijd, aandacht en mensen. Juist daarom voelt afscheid nemen van routine extra scherp.
Een nieuwe fase, met dezelfde liefde
Hoe druk of leeg het huis straks ook aanvoelt: de band blijft. Het ouderschap verandert van vorm, maar niet van betekenis. En misschien is dat wel het moeilijkste én het mooiste tegelijk: je kinderen laten groeien, terwijl je zelf mee moet groeien.
Wat vind jij: is het uitvliegen van kinderen vooral iets om te vieren, of blijft het altijd een beetje pijn doen? Laat het ons weten op onze social media en praat mee met andere lezers.
Bron: shownieuws.nl
LEES OOK:Afschuwelijk: meerdere doden uit een familie bij zwaar ongeluk
