Op papier lijkt het allemaal rustig tussen André Hazes en Monique Westenberg: ze gunnen elkaar ruimte, staan allebei pal achter hun zoon Dré en laten naar buiten toe zien dat ze als ouders kunnen samenwerken. Maar wie denkt dat daarmee elke hobbel is verdwenen, vergist zich. Juist als je allebei betrokken bent, bots je soms ook.
Die botsingen gaan niet over grote drama’s, maar over iets dat veel herkenbaarder is: dagelijkse opvoedkeuzes. Hoe streng ben je? Wanneer geef je toe? En wat doe je als je kind iets per se wil, maar jij vindt dat hij eerst moet leren kiezen? Achter de schermen blijken dit precies de gesprekken te zijn die bij André en Monique regelmatig terugkomen.
Streng zijn uit liefde
In zijn podcast ADHAZES vertelt André open over zijn manier van opvoeden. Hij zegt dat hij in het leven graag gul is voor de mensen om hem heen, maar dat hij bij zijn zoon bewust een duidelijke grens trekt. Niet omdat hij Dré iets wil onthouden, maar omdat hij hem iets wil meegeven.
Volgens André hoort bij opgroeien ook leren dat je niet alles kunt hebben, en zeker niet alles meteen. Hij wil dat zijn zoon ervaart dat keuzes gevolgen hebben. En juist op momenten waarop het verleidelijk is om toe te geven, probeert André consequent te blijven.
Een les tijdens vakantie
Als voorbeeld noemt André een situatie die zich vaker zou hebben voorgedaan tijdens vakanties, bijvoorbeeld in Amerika. Dré ziet dan iets in een winkel dat hij heel graag wil hebben. André is daar niet per se tegen, maar hangt er wél een duidelijke afspraak aan vast.
De regel is simpel: als Dré iets uitkiest en het krijgt, dan is dat het voor die dag. Geen tweede of derde aankoop later op de route. André schetst hoe ze daarna nog uren moeten lopen en hij zijn zoon vooraf al aanspoort om echt even goed na te denken.
Twijfel achteraf hoort erbij
En dan gebeurt precies wat je bij veel kinderen ziet: zodra er in de volgende winkel iets anders ligt dat nóg leuker lijkt, slaat de twijfel toe. Dan klinkt het ineens: “Papa, ik wil dit niet, ik wil dat.” André blijft dan bij zijn eerdere afspraak.
Hij vindt het ergens ook logisch dat Dré baalt. Spijt hebben is volgens hem onderdeel van leren kiezen. Het is niet leuk op het moment zelf, maar André ziet het als een waardevolle ervaring die je later helpt om beter af te wegen wat je echt wil.
Verschil in aanpak met Monique
Die standvastigheid zorgt soms voor wrijving met Monique, vertelt André. Waar hij de grens strak bewaakt, zou Monique in zulke situaties wat soepeler kunnen zijn. Zeker op vakantie, wanneer de sfeer ontspannen is en je sneller denkt: ach, laat maar.
André geeft aan dat daar dan discussies uit ontstaan. Niet omdat ze elkaar het ouderschap misgunnen, maar omdat ze een andere reflex hebben. Monique zou redeneren vanuit het moment en het vakantiegevoel, terwijl André vindt dat regels juist dan ook moeten gelden.
Waarom juist vakantie een valkuil is
Vakantie is vaak de plek waar routines wegvallen: bedtijden schuiven op, er is meer prikkeling, meer winkels, meer verleiding. Veel ouders herkennen dat het dan lastiger wordt om grenzen vast te houden. André benoemt dat hij daar juist extra alert op is.
Hij zegt dat hij Dré altijd een eerlijk keuzemoment geeft. Geen snelle “nee”, maar een duidelijke uitleg: denk er even over na, je krijgt tijd, maar als je kiest, dan is het klaar. Die aanpak ziet hij als consequent en vooral als voorspelbaar voor zijn kind.
Co-ouderschap is ook onderhandelen
Dat André en Monique het niet altijd eens zijn, is op zichzelf niet vreemd. Ex-partners die samen een kind opvoeden, hebben vaak allebei hun eigen kijk op wat werkt. Dan wordt opvoeden soms ook een vorm van onderhandelen: wanneer houd je vast, wanneer beweeg je mee?
Wat in elk geval opvalt, is dat André het onderwerp bespreekbaar maakt zonder Monique weg te zetten. Hij vertelt dat er discussie is, maar ook dat hij bewust handelt vanuit een opvoedidee. En dat Monique vanuit haar eigen gevoel en zachtheid hetzelfde probeert: het beste voor Dré.
Consequent zijn versus soepel zijn
De kern van dit soort meningsverschillen zit vaak in hetzelfde dilemma: wil je dat je kind leert door ervaring, of wil je het moment vooral gezellig houden? André kiest duidelijk voor de les. Monique lijkt sneller te kiezen voor de harmonie van het moment.
In werkelijkheid is geen van beide per definitie fout. Veel ouders zoeken balans: soms streng, soms meegaand. Maar als je met z’n tweeën opvoedt en je zit niet altijd op één lijn, dan worden dit soort situaties snel een terugkerend gesprek.
Wat dit zegt over André als vader
Voor fans die André vooral kennen als de artiest die het leven groots kan vieren, geeft dit verhaal een andere inkijk. Hij presenteert zich hier niet als de ‘leuke vader’ die alles toelaat, maar als iemand die juist wil dat zijn zoon leert omgaan met grenzen.
En dat is misschien ook waarom dit fragment blijft hangen: het gaat niet over grote geldbedragen of luxe, maar over iets alledaags. Een kind dat iets wil, een ouder die een regel stelt, en de vraag of je die regel ook volhoudt als er gemopper komt.
Grote kans dat meer ouders dit herkennen
Het is een herkenbare dynamiek: de ene ouder denkt “regels zijn regels”, de ander denkt “het is maar een keer”. Zeker als je niet meer samenwoont, kunnen die verschillen groter voelen, omdat je ieder je eigen ritme hebt in je eigen huis.
Toch kan het ook iets positiefs hebben: kinderen leren dat verschillende mensen anders met situaties omgaan. Zolang er maar duidelijkheid is en het kind zich veilig voelt. Bij André en Monique lijkt de basis er te zijn, ook al vliegen de meningen soms uiteen.
Praat mee: hoe doe jij dat?
De discussie tussen André en Monique laat vooral zien dat opvoeden nooit een rechte lijn is. Zelfs als de verstandhouding goed is, blijven er momenten waarop je moet kiezen: geef je toe, of hou je vast aan de afspraak die je eerder maakte?
Hoe kijk jij hiernaar: moet je op vakantie juist soepel zijn, of is het dan extra belangrijk om grenzen te bewaken? Laat het ons weten en praat mee via onze sociale media—benieuwd hoe jullie dit thuis aanpakken.
Bron: ditjesendatjes.nl
