Ik ben een man van 32 en mijn vrouw is 33. Ze is momenteel vier maanden zwanger van ons eerste kind. De afgelopen acht jaar heb ik geprobeerd afstand te nemen van mijn ouders, maar nu is het punt bereikt dat ik alle contact volledig heb verbroken. Mijn moeder heeft een vreemde obsessie om mijn vrouw te haten, alsof ze zelf met mij getrouwd wil zijn. Mijn vader staat altijd aan haar kant, ongeacht of ze gelijk heeft of niet. Bovendien is hij een echte klootzak, die schreeuwt tegen winkelpersoneel om dingen waar zij niets aan kunnen doen.
Vanaf het moment dat mijn vrouw en ik elkaar ontmoetten, begon ik ons van mijn ouders te distantiëren. Ze behandelden haar gewoonweg niet goed. Maar nu, met de aankondiging van onze baby, is hun gedrag onhoudbaar geworden.
Keuze van de naam
Een maand geleden vertelden we hen over de zwangerschap. Mijn vrouw wil de baby vernoemen naar haar overleden moeder. Als het een meisje is, krijgt ze haar moeders voornaam.
Als het een jongen is, krijgt hij haar moeders genderneutrale tweede naam. Dit is altijd heel belangrijk voor mijn vrouw geweest, gezien haar hechte band met haar moeder.
Ik vind het een prachtige manier om haar moeder te eren. De tweede naam, ongeacht het geslacht, zal een verwijzing zijn naar de plek waar wij elkaar voor het eerst ontmoetten.
Mijn ouders maakten er een enorm probleem van dat ze geen inspraak hadden in de naam. Mijn vader zei zelfs: “Het is ons kleinkind, zij draagt het alleen.” Dat maakte me woedend, want het is ook haar kind. Mijn moeder probeerde ons de hele nacht een schuldgevoel aan te praten om haar naam of die van mijn vader toe te voegen.
Ongewenste aanwezigheid bij de bevalling
Een paar dagen later kwamen mijn ouders onaangekondigd langs om te vertellen dat ze beiden bij de bevalling aanwezig willen zijn. Ik zei resoluut nee, omdat mijn vrouw alleen mij erbij wil hebben. Mijn moeder werd emotioneel en zei dat ze haar eerste kleinkind wil zien geboren worden.
Mijn vader noemde mijn vrouw egoïstisch en zei dat ze zich gedraagt alsof ze de eerste vrouw is die ooit een kind baart. Ik antwoordde dat het haar lichaam is en dat zij beslist wie erbij is.
Aan het eind van het gesprek was ik zo boos dat ik hen eruit heb gezet en gezegd dat ze niet terug mogen komen totdat ze respect voor mijn vrouw tonen. Ik heb ze overal geblokkeerd en hen duidelijk gemaakt dat ze niet op ons terrein mogen komen of contact met mijn vrouw mogen opnemen.
Onze toekomst zonder hen
Als mijn ouders ooit besluiten zich respectvol te gedragen, staan we open voor een voorzichtige hereniging. Voor nu wil ik dat mijn vrouw van haar zwangerschap kan genieten zonder stress.
Dit is haar grootste droom en ze verdient het om deze tijd te koesteren. We plannen een geslachtsbekendmaking rond zeven maanden, zodat ze een grotere babybuik heeft voor de video’s en foto’s. Ik was bang dat mijn ouders dit moment zouden verpesten.
Mijn oudere broer vindt dat ik te ver ben gegaan en dat het allemaal niet zo’n groot probleem is. Ik sta volledig achter mijn beslissing, hoewel het moeilijk was om te doen.
Wat denken jullie? Laat het weten door een reactie op Facebook achter te laten.
