Op zijn socials laat John de Wolf meestal vooral zien dat hij nog altijd diezelfde recht-voor-z’n-raap voetbalman is. Maar soms verschijnt er ineens een bericht dat niets met De Kuip, trainingen of wedstrijdspanning te maken heeft.
Het zijn juist die momenten waarop je merkt hoe groot het bereik van een bekende Nederlander kan zijn. Eén foto, één zin, en het raakt mensen ver buiten de wereld van Feyenoord en voetbal.
Een stil bericht met grote impact
Deze week deelde De Wolf via Instagram dat zijn moeder is overleden. Geen lange tekst, geen uitleg in alinea’s, maar een korte boodschap die meteen binnenkomt door de eenvoud ervan.
Bij de foto schreef hij: “Je bent nu bij papa en voor altijd in mijn hart.” Het is het soort zin dat je niet mooier kúnt maken, omdat het juist de rauwe eerlijkheid is die het zo herkenbaar maakt.
Meer dan een voetbalnaam
Voor veel fans is De Wolf vooral die oud-verdediger met een grote dosis karakter: iemand die je op het veld niet zomaar aan de kant zette. Tegenwoordig is hij assistent-trainer bij Feyenoord, zichtbaar en geliefd.
Maar dit nieuws trekt hem even weg uit die publieke rol. Je ziet geen trainer of oud-speler, je ziet een zoon die afscheid neemt. En dat maakt de boodschap zo menselijk en dichtbij.
Een periode die al langer meespeelde
Wie De Wolf al langer volgt, weet dat de gezondheid van zijn moeder de afgelopen jaren vaker ter sprake kwam. Hij vertelde eerder open over de situatie thuis en hoe zwaar het kon zijn, juist omdat het langzaam ging.
Langdurige ziekte zorgt voor een rouw die zich als het ware uitstrekt over maanden of jaren. Je leeft tussen hoop en berusting, en je probeert door te gaan terwijl je al voelt dat je iets aan het kwijtraken bent.
Dementie als afscheid in stappen
De moeder van De Wolf kampte geruime tijd met dementie. Dat is een ziekte die niet alleen de persoon zelf verandert, maar ook het hele gezin meeneemt. Het verlies komt niet in één klap.
Veel mensen omschrijven het als iemand langzaam zien verdwijnen, terwijl die persoon fysiek nog aanwezig is. Dat maakt het verwarrend en pijnlijk: je rouwt om iemand die je nog kunt vasthouden, maar niet altijd meer kunt bereiken.
Het moment dat herkenning verdwijnt
De Wolf vertelde eerder dat zijn moeder hem op een gegeven moment niet meer herkende. Voor hem was dát het zwaarste punt: die blik die vroeger alles zei, werd opeens leeg of onbekend.
Wie het nooit heeft meegemaakt, kan denken dat een bezoek “gewoon” troost biedt. Maar als het contact wegvalt, kan ieder bezoek ook voelen als opnieuw afscheid nemen, keer op keer, zonder dat je eraan went.
De moeilijke keuze om afstand te nemen
Eind 2024 liet De Wolf weten dat hij had besloten om niet meer op bezoek te gaan bij zijn moeder. Niet uit onverschilligheid, maar omdat het hem emotioneel opbrak en hij het op een punt niet meer trok.
Hij legde uit dat de bezoeken te pijnlijk werden zodra het laatste sprankje verbinding verdween. Soms is er dan geen ‘goede’ keuze, alleen een keuze die nodig is om zelf overeind te blijven.
Een boek als uitlaatklep en herkenning
Over die periode schreef hij het boek Ma, ik ben het, John de Wolf. Daarin beschreef hij zonder omwegen wat dementie met een gezin kan doen, en hoe je als kind van een ouder in een nieuw soort werkelijkheid belandt.
Hij vertelde bijvoorbeeld dat zijn moeder gedrag vertoonde dat totaal niet bij haar paste, zoals vloeken. De Wolf benadrukte dat hij wist dat het de ziekte was. Toch bleef het verlies van herkenning de grootste pijn.
Oordelen van buitenaf en de realiteit thuis
Wat De Wolf ook benoemde, is iets waar veel families tegenaan lopen: mensen die van buitenaf snel een mening hebben. Alsof er een handleiding bestaat voor ‘hoe je het hoort te doen’ bij dementie.
In werkelijkheid balanceer je vaak tussen schuldgevoel, loyaliteit, verdriet en praktische zorg. Wat voor de één werkt, werkt voor de ander juist niet. Soms kies je niet voor het ideale, maar voor wat nog net haalbaar is.
Reacties en steun na het nieuws
Na zijn Instagram-bericht kwamen er veel reacties binnen. Niet alleen uit de voetbalwereld, maar ook van volgers die hem vooral kennen als mens: iemand die zich vaker kwetsbaar opstelt over wat hem raakt.
Juist die openheid zorgt ervoor dat anderen hun eigen verhaal erin herkennen. Het gaat dan niet alleen om een bekende Feyenoorder, maar om een ervaring die in veel gezinnen speelt en waar mensen zich minder alleen door voelen.
Waarom zoveel mensen dit herkennen
Dementie treft in Nederland enorm veel families. En het lastige is: je begrijpt pas echt wat het doet als je het van dichtbij meemaakt. Het is rouw in fases, met dagen waarop er nog iets lijkt te glimmen.
En dan is het weer weg. De ene keer lijkt iemand je plotseling wél te vinden, de andere keer ben je een vreemde. Die emotionele achtbaan verklaart waarom sommigen blijven komen, en anderen op een gegeven moment moeten stoppen.
Een einde aan een lange, zware periode
Met het overlijden van zijn moeder komt er een definitief einde aan een periode die voor De Wolf waarschijnlijk al lang voelde als een langzaam afscheid. Dat kan tegelijk opluchten en dubbel zo hard aankomen.
Voor De Wolf en zijn familie breekt nu een tijd aan van rouw en herinneringen. We wensen hen veel kracht. Wat vind jij van Johns openheid over dementie en afscheid? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: menszine.nl
