mijn stille protest
De dag erna bracht ik mijn broers en zussen niet naar school, wat betekende dat mijn moeder het zelf moest doen. Ik maakte ook geen avondeten en bleef op de uni tot de bibliotheek om 21.00 uur sloot. Ik bleef dit doen en nu is het huis een puinhoop en hebben mijn jongere broers en zussen een paar dagen school gemist. Mijn moeder en mijn andere broers en zussen zijn boos op mij.
Mijn familie heeft een buitenlandse achtergrond, dus de overtuigingen van mijn moeder zijn erg ouderwets. Ik woon in de Randstad, waar huizen vrij duur zijn dus uit huis gaan kan ik me niet veroorloven.
Ik heb geen baan, maar door een kleine toelage van de overheid (voor mijn studie) draag ik wekelijks $150 bij aan de huishoudelijke uitgaven. Ik heb niet elke klus genoemd die ik doe, maar de was is een taak die iedereen zelf doet omdat ze allemaal hun eigen kleren wassen (D helpt E met zijn was). Ik maak de aanrechten schoon en de keuken na het koken van het avondeten. Ik maak sporadisch de badkamers schoon (mijn broers plassen letterlijk op de grond en ruimen het niet op). Ik moedig mijn jongere broers en zussen aan om hun kamer schoon te maken, maar uiteindelijk ruim ik het toch op.
Mijn oudere broers zijn beiden in dienst maar helpen helemaal niet in huis. Ze spelen videospellen als ze niet werken. Mijn moeder helpt me niet met mijn schoolgeld; ik heb studieleningen afgesloten om het te betalen.
Ik vraag me af, ben ik de onredelijke persoon? Ik voel me van niet, maar het constant horen van mijn broers, zussen en moeder begint me te raken.
