Wie Patricia Paay al jaren volgt, weet dat ze altijd iets eigens heeft gehouden: een flinke dosis bravoure, een uitgesproken mening en een leven dat zelden in de middenmoot blijft hangen. De laatste tijd is het alleen niet de showbizz die haar bezighoudt, maar haar gezondheid, en dat drukt zwaarder dan welk rumoer dan ook.
In een interview vertelt haar dochter Christina Curry hoe het echt met haar moeder gaat. Patricia is inmiddels 77 en hoewel ze mentaal nog steeds helder is, heeft haar lichaam haar de afgelopen periode flinke grenzen laten voelen. Het is een verhaal dat in korte tijd meerdere keren een onverwachte wending kreeg.
Gezondheid die stap voor stap zwaarder ging wegen
Volgens Christina is haar moeder geestelijk nog altijd scherp. Ze volgt alles, is bij de tijd en blijft Patricia. Maar lichamelijk is er veel veranderd, en dat verschil is pijnlijk zichtbaar in het dagelijks leven.
De problemen begonnen rond een heupoperatie. Zo’n ingreep is op zichzelf al pittig, zeker op latere leeftijd. Het idee is vaak: operatie, revalideren en daarna langzaam weer ritme opbouwen. Alleen liep het herstel dit keer anders.
Een infectie die het herstel meteen bemoeilijkte
Niet lang na de operatie kreeg Patricia te maken met een bacterie die haar bot aantastte, vertelt Christina. Dat is geen klein detail: een infectie rond bot en prothese kan het herstel vertragen en veel extra zorg vragen.
Artsen kregen de infectie uiteindelijk onder controle, waarna er voorzichtig weer wat ruimte kwam voor hoop. Er leek licht aan het einde van de tunnel, juist omdat Patricia weer stappen vooruit zette en thuis langzaam meer zelf kon.
Thuis ging het beter, tot het opnieuw misging
Eenmaal terug in haar eigen omgeving pakte Patricia dingen weer op. Volgens Christina lukte het haar al vrij snel om zelfstandig de trap op en af te lopen. Dat voelde als een belangrijke mijlpaal na zo’n zware periode.
Maar juist op dat moment sloeg het noodlot opnieuw toe. Patricia viel van de trap, waarbij ze haar nieuwe heup verbrijzelde. Het gevolg: opnieuw een operatie, opnieuw revalideren en opnieuw een klap die er hard inhakt.
De impact van de val: minder mobiel, meer afhankelijk
De val had ingrijpende gevolgen. Christina zegt dat haar moeder lichamelijk veel heeft moeten inleveren en dat de kans groot is dat ze nooit meer echt goed zal kunnen lopen. Dat is een harde realiteit om uit te spreken.
Volgens Christina heeft Patricia enorme spijt dat ze zo eigenwijs is geweest, doelend op het feit dat ze zo snel weer de trap op en af ging. Die ene beslissing voelt achteraf als een moment met grote gevolgen.
Van opvallend actief naar noodgedwongen rustiger leven
Voor Christina is het moeilijk om haar moeder zo te zien. Ze schetst dat Patricia, ondanks haar leeftijd, voor al deze tegenslagen juist opvallend actief was. Iemand die graag zelf de regie hield en bleef bewegen.
Dat maakt het contrast nu extra groot. Waar Patricia eerder veel zelf deed, is haar wereld kleiner geworden en zijn er meer beperkingen. Niet alleen fysiek, maar ook in hoe je je dagen indeelt en wat nog vanzelfsprekend is.
Hulp en bezoek, zodat zelfstandig wonen nog kan
Christina probeert haar moeder zo vaak mogelijk op te zoeken. Tegelijk is er ook hulp van anderen, waardoor Patricia voorlopig nog zelfstandig kan blijven wonen. Dat is voor veel mensen een groot goed: je eigen plek houden.
Die ondersteuning is nu extra belangrijk, omdat mobiliteit niet alleen iets zegt over lopen, maar ook over veiligheid in huis. Traplopen, douchen, boodschappen: het zijn precies die gewone dingen die ineens ingewikkeld kunnen worden.
Een kleinkind op komst, maar oppassen wordt lastig
Alsof er niet al genoeg speelt, staat er ook iets moois voor de deur: Christina is in verwachting van haar eerste kind. Zij en haar vriend Kevin krijgen binnenkort een dochter. Voor Patricia betekent dat een nieuwe rol: oma worden.
Door haar broze gezondheid zal oppassen waarschijnlijk lastig worden, zegt Christina. Maar de wens is er wel: Patricia kijkt volgens haar dochter reikhalzend uit naar de komst van de kleine, ondanks alles wat haar lichaam niet meer meewerkt.
Een verhaal vol tegenslagen, maar ook met vooruitkijken
De situatie laat zien hoe snel herstel kan kantelen: van een operatie naar een infectie, van voorzichtig opbouwen naar een val en weer terug naar de tekentafel. Toch klinkt er in Christina’s woorden ook iets van samen volhouden.
Hoe het vervolg eruitziet, zal afhangen van revalidatie, ondersteuning en vooral wat Patricia’s lichaam nog aankan. Intussen blijft de familie vooruitkijken naar de geboorte. Wat vind jij hiervan? Laat het weten via onze socials.
Bron: rtl.nl
