Het verdriet rond Freek Rikkerink, die ongeneeslijke longkanker heeft, raakt honderdduizenden mensen in Nederland. Zijn verhaal, samen met partner en muzikale wederhelft Suzan, heeft een snaar geraakt die door het hele land voelbaar is. Toch stelt dagblad Trouw een opvallende vraag: waarom roept dit massaal medeleven op, terwijl de tragedie van kinderen in Gaza of Oekraïne dat veel minder doet?
Een geliefd duo stopt plotseling
Suzan & Freek zijn al jaren een van de populairste muzikale koppels van het land. Hun nummers, openheid op sociale media en liefdevolle uitstraling maken hen voor velen herkenbaar. Het nieuws dat Freek, pas 32 jaar oud, uitgezaaide longkanker heeft, kwam als een mokerslag. De twee besloten direct te stoppen met optreden.
Freek oogt fit en jong, wat het nieuws nog onwerkelijker maakt. De klap komt extra hard aan doordat het stel ook nog eens hun eerste kindje verwacht. Fans, collega’s en media reageerden massaal. Op social media stromen steunbetuigingen, kaarsjes en berichten van medeleven binnen.
Trouw plaatst kritische kanttekening
In een artikel stelt Trouw de vraag waarom juist dit nieuws zo breed gedragen wordt. “Wat maakt dat berichten uit Gaza en Oekraïne, waar ellende aan de orde van de dag is, nog niet zo’n massaal medeleven losmaakten?” schrijft de journalist. Daarmee wordt een ongemakkelijke vergelijking gemaakt tussen persoonlijk leed dichtbij huis en grootschalige humanitaire rampen ver van je bed.
De impliciete boodschap lijkt te zijn dat je meer zou moeten geven om vreemden in nood, dan om beroemdheden die je via televisie of social media kent. Maar dat is volgens deskundigen niet hoe menselijke emotie werkt.
Rouwdeskundige legt het uit
Rouwexpert Manu Keirse van de KU Leuven begrijpt het massale verdriet heel goed. Hij wijst op de relatie die mensen opbouwen met bekende Nederlanders via hun schermen. “Ze brengen, alleen in hun kamer, uren door met bekendheden, die zijn daar heel dichtbij. (…) Ze komen heel lang in hun leven terecht, soms meer dan ooms en tantes en neven en nichten.”
Volgens Keirse is die verbondenheid geen illusie. Ondanks dat de relatie eenrichtingsverkeer is, voelt het voor veel fans als iets echts. “Je moet dit niet kleinerend afdoen als massahysterie. Het is gewoon oprechte verbondenheid. Wat voor samenleving zouden we nog zijn zonder?”
Het verschil zit in nabijheid
De kinderen in Gaza of Oekraïne zie je op het nieuws, vaak anoniem en in schrijnende beelden. Je kent hun namen niet, hun stemmen niet. Ze maken deel uit van een groter, afstandelijk conflict. En hoewel het lijden daar schrijnend is, raakt het je op een andere manier dan iemand die je wekelijks via Spotify of televisie hoort spreken of zingen.
Manu Keirse verwoordt het als volgt: “Die beelden komen wel binnen, maar de kinderen in Gaza kennen we niet. Terwijl, een zanger of zangeres: die zat dus op het tv-scherm in de woonkamer! En daar weten we iets van. Dat maakt het heel anders.”
Geen wedstrijd in verdriet
De emoties rond Freek raken zoveel mensen juist omdat hij herkenbaar is. Een jonge man, een liefdevol stel, een toekomst die in één klap wordt afgenomen. Het voelt alsof het ook jou, je broer, je vriendin of collega had kunnen overkomen. Die nabijheid zorgt voor een collectief rouwmoment.
Vergelijken met leed in andere delen van de wereld doet niemand recht. Verdriet is geen wedstrijd. Medeleven met Freek sluit compassie met slachtoffers van oorlog niet uit. Je hart heeft ruimte voor beiden.
Een samenleving met gevoel
Het massale meeleven toont iets moois. Het bewijst dat je geraakt wordt door andermans verhaal. Of dat nu een artiest is of een kind in een oorlog. De echte vraag zou niet moeten zijn waarom je om de één meer huilt dan om de ander, maar dat je überhaupt nog geraakt wordt.
