Het waren weken waarin alles even leek te vertragen: minder ziekenhuisnieuws, een voorzichtig gevoel van vooruitgang en de hoop dat de zwaarste periode achter de rug was. In de omgeving van Gijs klonk zelfs weer ruimte voor plannen, al bleven die nog klein.
Toch blijkt die rust vooral schijn. In een nieuwe update vertelt Gijs dat zijn herstel na de recente operatie helemaal niet zo stabiel verloopt als eerder gedacht. De pijn is terug, het afvallen gaat hard en de onzekerheid drukt opnieuw zwaar.
Een herstel dat niet in een rechte lijn loopt
Gijs is bij veel kijkers bekend van Bij Ons Op Het Kamp en ook als de partner van Liesbeth, die te zien is in Echte Reizigersvrouwen. De afgelopen tijd stond voor hen vooral in het teken van gezondheid, afspraken en proberen de draad vast te houden.
Vorige maand onderging Gijs een ingrijpende operatie aan zijn alvleesklier. Zo’n ingreep is vaak noodzakelijk bij langdurige klachten, maar levert zelden een ‘klaar en door’-moment op. Herstellen is dan eerder schommelen: een paar dagen beter, daarna weer terug naar af.
Voorzichtig optimisme sloeg om in nieuwe zorgen
Op de persdag van Echte Reizigersvrouwen leek er nog sprake van een voorzichtige opwaartse lijn. Niet dat alles ineens goed was, maar er klonk hoop: het idee dat stapjes vooruit weer mogelijk waren en dat het lichaam langzaam meewerkte.
Juist daarom komt het hard aan dat hij nu aangeeft dat de situatie verslechterd is. Gijs spreekt over een terugslag die niet alleen fysiek stevig binnenkomt, maar ook mentaal opnieuw veel vraagt. De komende periode draait weer om uithouden en bijsturen.
Het afbouwen van medicatie ging mis
Volgens Gijs begon de ellende opnieuw toen hij zijn medicatie ging afbouwen. Een stap die vaak wordt gezien als vooruitgang, zeker als je na een operatie langzaam wilt toewerken naar minder middelen en meer ‘eigen kracht’ van je lichaam.
Maar bij hem pakte het anders uit. “Twee of drie dagen naderhand heb ik mijn medicatie afgebouwd en toen is het eigenlijk helemaal misgegaan,” vertelt hij. De klachten kwamen terug, en niet een beetje: de pijn nam toe en bleef aanhouden.
Veel pijn en snel gewichtsverlies
De gevolgen zijn zichtbaar én voelbaar. Gijs zegt dat hij inmiddels veertien kilo is afgevallen in korte tijd, iets wat bij dit soort klachten kan gebeuren omdat eten lastiger wordt, het lichaam meer stress ervaart en energie sneller opraakt.
Daarbovenop is er de pijn die alles overheerst. “Ik heb gruwelijk veel pijn. Het is heel heftig, dat afbouwen. De pijn wordt steeds erger,” aldus Gijs. Het maakt duidelijk dat hij niet zomaar last heeft, maar echt op zijn grenzen zit.
Wachten op een hulpmiddel dat er al had moeten zijn
Naast wat er in zijn lichaam gebeurt, speelt er ook frustratie over iets praktisch: een hulpmiddel dat hem zou kunnen ondersteunen, is er nog steeds niet. Gijs heeft het over een insulinekastje dat in zijn situatie kan bijdragen aan verlichting.
In zijn beleving duurt het regelen daarvan veel te lang. “Dat kastje heb ik nog niet, maar dat had er al lang in gemoeten,” zegt hij. En zolang het er niet is, blijft hij rondlopen met pijn, terwijl er juist hulp beschikbaar zou moeten zijn.
Artsen adviseren ophogen, maar hij wil niet terug
Artsen zouden hebben geadviseerd om zijn medicatie weer op te hogen. Medisch gezien klinkt dat logisch: bij toenemende pijn kan een stap terug soms nodig zijn om stabiliteit terug te krijgen. Alleen voelt dat voor Gijs niet als een neutrale keuze.
Hij wil er niet aan beginnen. “Daar ga ik niet aan beginnen,” zegt hij. “Ik weet nu uit welke put ik kom, samen met mijn vrouw, en daar wil ik niet meer naar terug.” Het zegt veel over hoe zwaar die eerdere periode is geweest.
Liesbeth als anker in een onzekere fase
Gelukkig staat hij er niet alleen voor. Liesbeth blijft aan zijn zijde en benadrukt dat ze het samen dragen, ook wanneer de dagen vooral bestaan uit pijn, wachten en opnieuw afwegen wat het beste is. In zulke periodes wordt steun extra concreet.
“We hebben elkaar en we trekken elkaar er gewoon doorheen,” zegt ze. Ze omschrijven zichzelf als “twee kleine kinderen die elke dag verliefd blijven”. Dat klinkt bijna licht, maar juist daarin zit hun houvast: liefde als dagelijkse brandstof.
Liefde als vorm van volhouden
Tussen alle zorgen door zit er ook iets hoopvols in hun verhaal: ze blijven elkaar vasthouden. Gijs geeft aan dat je in dit soort momenten pas echt voelt hoeveel liefde er is, van beide kanten, en hoe hard je die nodig kunt hebben.
Voor nu is het vooral afwachten hoe snel de juiste hulp op gang komt en of er weer stabiliteit terugkeert. Wat vind jij: zouden dit soort medische hulpmiddelen sneller geregeld moeten worden? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: streamzine.nl
