Mijn man en ik zijn al meer dan een jaar getrouwd en hij weet wat ik per uur verdien. Toch geef ik hem niet zomaar mijn geld.
Een pijnlijk verleden
Tien jaar geleden nam de vader van mijn kinderen de controle over mijn bankrekening en inkomen. Hij gaf me een wekelijkse toelage van €50, wat moest volstaan voor benzine, boodschappen en luiers.
Nadat ik bevallen was van ons tweede kind, liep ik naar de winkel om benzine te besparen voor werk. Op een dag moest ik kiezen tussen luiers voor mijn oudste of mijn pasgeborene. Ik huilde in het gangpad omdat ik niet kon geloven dat mijn leven zo was geworden.
Ik zal nooit de vriendelijke persoon vergeten die luiers voor mijn kinderen kocht en me extra geld gaf om te verbergen. Thuis werd ik vernederd en beschuldigd van diefstal omdat ik zoveel had gekocht.
Toen ik uitlegde dat €50 per week voor vier personen, inclusief luiers, niet genoeg was, zei hij dat ik het maar moest uitzoeken. Uiteindelijk vroeg ik om €100 per week en na drie maanden liet hij me meer geld gebruiken. Kort daarna verliet ik hem en zwoer nooit meer een man toe te staan dit opnieuw te doen.
De huidige situatie
Tien jaar later was mijn man volledig op de hoogte van mijn €18.000 creditcardschuld. In twee jaar tijd heb ik bijna alles afbetaald. Dit was mogelijk doordat ik geen eigen huis had, een ex die nergens voor betaalde en geen nutsvoorzieningen. Mijn leven was beter met mijn man.
Ik ben verantwoordelijk voor de boodschappen voor ons gezin van vijf, de telefoonrekening en autoverzekering. Ik heb mijn autobetaling en één creditcard. Mijn man betaalt de nutsvoorzieningen en de hypotheek.
We hebben onlangs een camper gekocht en hij nam een lening op, terwijl hij het geld van mijn verongelukte camper op de bank zette. Hij heeft ook zijn eigen autobetaling.
De vraag om controle
Mijn man zegt dat ik hem €300 of meer per maand zou moeten geven voor sparen en om te helpen met de nutsvoorzieningen. Ik weiger dit omdat ik geen toegang heb tot zijn rekening om rekeningen te betalen als er iets met hem gebeurt.
Ik denk niet dat ik op zijn rekening sta. Ik heb vijf maanden geleden een eigen rekening geopend en zet daar €250 per salaris op voor de zekerheid.
Ik moet ook schoolspullen en kleding voor de kinderen kopen. Zijn ex-vrouw en hij delen de kosten 50/50 voor hun dochter, maar mijn ex en ik hebben niet zo’n regeling. Mijn man wordt boos omdat mijn situatie anders is dan die van hem, maar ik zeg dat het is zoals het is.
Financiële spanning
Elke betaaldag vraagt hij om geld voor de nutsvoorzieningen en ik geef ontwijkende antwoorden of zeg dat hij dan de boodschappen moet betalen. Hij zegt dat ik niet weet hoe ik moet sparen en dat hij het resterende geld van mijn salaris moet hebben voor vakanties en etentjes.
De gedachte aan een toelage maakt me bang. Soms geef ik teveel uit, maar ik gebruik geen creditcard meer. Ik budgetteer zelfs tot aan kortingsbonnen voor de boodschappen.
Hij zegt dat ik hem moet vertrouwen en al ons geld samen moet houden omdat zijn spaarrekening ook mijn spaarrekening is. Maar ik kan het niet aan tenzij ik volledige toegang heb tot die rekening. Ik zie dat niet gebeuren.
Recent gedrag en uitgaven
Onlangs verkocht hij een voertuig en zette €16.000 op de spaarrekening. Hij gaf me €1.000 om aan iets leuks uit te geven. Ik zette 200 op de bank, kocht elk van mijn kinderen een kerstcadeau, bestelde nieuwe bril (€275) en lenzen (€150).
Ik wilde een hoodie van €20 kopen, maar hij zei dat ik mijn geld al had uitgegeven. Toen hij vroeg om bonnetjes voor alles, voelde ik me weer gecontroleerd.
Zijn vrienden maken opmerkingen over hoe ik voor alles moet betalen als we uitgaan. Ik geef altijd een fooi, zelfs als ik niet drink. Bartenders zorgen goed voor mij, dus ik zorg goed voor hen.
Was ik fout om mijn man niet alle controle over ons geld te geven? Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
