Het leven van een alleenstaande moeder is niet makkelijk, maar ik heb altijd alles gegeven om mijn zoon, Ryan, het beste te bieden. Zijn vader is overleden toen ik zwanger was, dus ik heb het vanaf het begin alleen moeten doen. Ik werk hard om voor hem te zorgen en wil dat hij opgroeit in een veilige, liefdevolle omgeving. Toen ik op zoek ging naar een oppas voor Ryan, had ik één belangrijk doel voor ogen: ik wilde dat er een man in zijn leven was, iemand die hem kon begeleiden en als een soort vaderfiguur kon fungeren.
Daarom voelde het als een enorme opluchting toen ik iemand vond die me direct aansprak: een jonge, vriendelijke man die leek te begrijpen hoe druk Ryan was en precies wist hoe hij met hem om moest gaan. Ryan was altijd zo vol energie, maar op de dagen dat hij op hem paste, kwam ik thuis en vond ik mijn zoon vredig slapend. Dat was een zeldzaam en waardevol moment. Dit was een man die leek te weten wat hij deed, en ik was dankbaar voor zijn hulp.
We bouwden een goede werkrelatie op, en ik leerde zelfs wat van hem. Hij gaf me advies over hoe ik dagelijkse taken zoals tandenpoetsen leuker kon maken voor Ryan, en ik zag dat mijn zoon echt op hem gesteld was. Elke keer dat ik hem complimenteerde en zei wat een goede man hij was, deed ik dat oprecht. Ik was blij dat Ryan eindelijk een mannelijk rolmodel in zijn leven had.
Afgelopen weekend, toen ik hem onverwachts tegenkwam op de boerenmarkt, stelde hij me voor aan zijn moeder. We hadden een leuk gesprek en zijn moeder voegde me later toe op Facebook. Dat leek een onschuldige stap, totdat ik ineens iets tegenkwam dat mijn hele beeld van hem veranderde. Zijn moeder had een post geplaatst waarin ze trots sprak over zijn transitie van vrouw naar man. Ik kon mijn ogen niet geloven. Hoe kon dit? De man die ik had aangenomen, waarvan ik dacht dat hij een vaderfiguur zou zijn voor mijn zoon, was in werkelijkheid geboren als vrouw.
Mijn eerste reactie was woede. Niet alleen had hij me voorgelogen, maar ik voelde me ook verraden. Had hij niet het fatsoen gehad om me dit belangrijke detail te vertellen? Ik had hem aangenomen omdat ik wilde dat mijn zoon een vaderfiguur in zijn leven had, iemand die hem kon begeleiden en een mannelijke aanwezigheid voor hem zou zijn. Nu voelde het alsof alles wat ik dacht te weten, een leugen was.
Ik kon mijn boosheid niet onderdrukken en stuurde hem meteen een bericht. Ik noemde hem van alles, ik was zo kwaad. “Hoe durf je?!” riep ik in mijn hoofd. Hij had mij, maar nog belangrijker, hij had Ryan voorgelogen. Ik dacht dat hij iemand was die ik kon vertrouwen, maar nu zag ik hem als iemand die zijn verleden verborgen hield, en dat maakte me ontzettend bang.
Mijn woede was niet alleen omdat hij trans is, maar omdat ik hem had vertrouwd met mijn kind en hij zo’n belangrijk feit had verzwegen. Ik voelde me verraden en vies bij het idee dat ik iemand in huis had gelaten die zo’n groot geheim voor me had verborgen.
Ik blokkeerde hem op alles en sneed hem volledig uit ons leven. Ik kon het niet toestaan dat hij nog in de buurt van Ryan kwam. Voor mij voelde dit alsof hij mij opzettelijk had misleid. Ik wist dat ik het juiste deed voor mijn zoon, maar de heftigheid van mijn reactie maakte dat ik me ook afvroeg of ik misschien te ver was gegaan. Sommige mensen zouden misschien zeggen dat ik overdrijf, maar voor mij ging het om vertrouwen. En dat vertrouwen was nu volledig gebroken.
Wat had hij verwacht? Dat ik dit zomaar zou accepteren zonder dat het iets zou veranderen? Dat ik me geen zorgen zou maken om mijn kind? In mijn ogen was ik gewoon een moeder die haar zoon beschermde. Maar toch vraag ik me soms af of ik anders had moeten reageren. Misschien had ik het gesprek moeten aangaan in plaats van direct de deur dicht te gooien. Maar ik kon het niet. Ik voelde me te verraden, te boos, en te bang.
Dit alles laat me achter met één vraag: heb ik juist gehandeld door hem uit ons leven te bannen, of had ik er anders mee om moeten gaan?
Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
