Je hoeft dit jaar je telefoon maar even te openen en je ziet weer een nieuw bericht over een overleden bekende Nederlander. Het ene afscheid volgt het andere op. Dat gevoel leeft niet alleen bij jou. Ook online praten mensen er massaal over. De namen stapelen zich op en er ontstaat een duidelijke vraag. Waarom lijkt 2025 zo zwaar te zijn. Is er echt iets geks aan de hand, of voelt het alleen zo omdat je er nu meer van ziet en hoort.
Een lange lijst waar mensen van schrikken
De afgelopen weken kwamen er opnieuw namen bij. Viola Holt en René Karst overleden allebei onverwacht. Zij sluiten aan bij een rij sterren die dit jaar zijn weggevallen. Op sociale media en onder nieuwsartikelen zie je veel reacties. Mensen tellen, vergelijken en proberen betekenis te vinden. Dat is logisch, want zodra je veel verlies ziet, wil je weten waarom.
Een bezoeker, Indy, noemt het opvallend en zet haar gevoel om in cijfers. Ze schrijft: “Het lijkt dit jaar wel veel harder te gaan dan voorgaande jaren. Dit is natuurlijk persoonlijk, iedereen heeft een andere impact op elkaar. Voor mij heel opvallend in 2025 (Ik hou het alleen bij Nederlandstaligen): Manuela Kemp, Ron Brandsteder, Dieuwertje Blok, Brûni Heinke, Rob de Nijs, Loratta Schrijver.”
Indy gaat verder met nog meer namen en eindigt met een harde conclusie: “Harmen Siezen, Danny Verbiest (Samson), Jan Terlouw, Wiegel, George Kooymans, Chiel Montagne,Gerard Cox, Joke Bruijs, Joost Prinsen, Viola Holt, Paul van Gorcum, René Karst. 18 tot nu toe.”
Je voelt in dat bericht hoe groot de schrik is. Achttien afscheidsposts in één jaar voelt als een storm.
Waarom het in andere jaren minder leek
Indy vergelijkt het met eerdere jaren. Ze zegt dat er toen veel minder bekende Nederlanders overleden. Ze noemt 2024 en 2023 als voorbeeld en ziet daar lagere aantallen. Haar conclusie is simpel. Het verschil tussen achttien en vier of vijf voelt te groot om toeval te zijn. Ze zegt ook dat haar lijst niet perfect is. Toch blijft haar punt staan. 2025 voelt voor veel mensen als extreem.
Dat gevoel herken je waarschijnlijk. Het is alsof er constant iemand wegvalt die je kent van televisie, muziek of je jeugd. En hoe vaker dat gebeurt, hoe zwaarder het gaat wegen.
Er zijn gewoon meer bekende Nederlanders dan vroeger
Een andere bezoeker, meneer M. Scholtens, heeft een nuchtere verklaring. Hij zegt dat hij hetzelfde gevoel had, tot hij iets besefte. Er zijn in de afgelopen jaren veel meer bekende Nederlanders bijgekomen. Volgens hem komt dat door social media, reality tv en nieuwe media platformen. Iedereen kan beroemd worden, en beroemd blijven. Daardoor groeit de groep zichtbaar sneller.
Hij wijst ook op geschiedenis. Televisie werd pas echt groot in de jaren zeventig. Toen waren er weinig zenders en weinig sterren. Nu heb je tientallen kanalen en een eindeloze online stroom. Dat betekent dat je ook meer overlijdens van bekende gezichten ziet. Niet omdat er meer doodgaan dan normaal, maar omdat er meer gezichten zijn om te verliezen.
De bevolking vergrijst en dat zie je terug
Ook Okidokidoki komt met een verklaring die je niet kunt negeren. Hij zegt dat Nederland vergrijst. Dat maakt dat er elk jaar meer mensen overlijden. De demografie schuift op en dat zie je overal terug. Hij zegt ook dat dit de komende jaren nog zal stijgen. Met een paar duizend per jaar.
Dat klinkt misschien koud, maar het is wel logisch. Als een grote groep Nederlanders ouder wordt, hoort daar een groter aantal overlijdens bij. Bekende Nederlanders zijn daar geen uitzondering op. Veel sterren van vroeger zitten nu in een leeftijd waarin gezondheid vaker kwetsbaar wordt.
Je gevoel speelt ook een grote rol
Naast cijfers speelt er nog iets anders. Okidokidoki zegt dat het gevoel ook komt doordat je zelf ouder wordt. Je ziet helden uit jouw jeugd verdwijnen. Mensen van jouw generatie komen aan de beurt. Dat raakt harder dan vroeger. Toen voelde het misschien verder weg. Nu komt het dichterbij.
Je merkt dan ook dat rouw online verandert. Zodra jij het nieuws leest, delen duizenden mensen een herinnering. Daardoor lijkt het groter en heftiger. Je ziet niet één bericht, maar een tsunami aan reacties. Dat versterkt het idee dat het ongewoon veel is.
Niet iedereen is het eens met de telling
Toch is er discussie over de aantallen. Pietje corrigeert anderen en zegt dat de vergelijking met vorige jaren niet klopt. Hij vindt ook dat er veel bekende Nederlanders overleden. Maar hij zegt dat de aantallen voor 2024 en 2023 hoger liggen dan sommige mensen denken. Daardoor wordt het verschil kleiner dan het lijkt.
Wat je hier vooral ziet, is dat cijfers snel een eigen leven gaan leiden. Iedereen telt anders. Iedereen heeft een andere definitie van bekend. En iedereen voelt een ander verlies zwaarder. Daarom lopen die lijsten zo uiteen.
Wat je hier uiteindelijk van kunt meenemen
2025 voelt zwaar, omdat je veel afscheid ziet. Dat komt door een mix van factoren. Er zijn meer bekende Nederlanders. Je ziet nieuws sneller en vaker. De bevolking wordt ouder. En jij kijkt er met een andere blik naar, omdat het dichterbij komt. Daarmee wordt het gevoel verklaarbaar, zonder dat er meteen iets geheimzinnigs aan de hand hoeft te zijn.
Toch blijft het verdriet echt. Elk overlijden is een mens die gemist wordt. En als je er achttien voorbij ziet komen in één jaar, dan voelt dat als een klap. Het helpt alleen om te weten waarom dat zo binnenkomt. Niet om het te verzachten, maar om het te begrijpen.
