In de podcast HNM De podcast laat Hélène Hendriks zich van een ongewoon felle kant zien. Ze richt haar pijlen op mensen die complimenten van anderen breed uitventen op sociale media. Vooral in de mediawereld stoort die zelfbenoemde borstklopperij haar mateloos. Ze schetst een herkenbaar voorbeeld en geeft duidelijk aan wat je volgens haar wél en niet moet doen als iemand je prijst. Haar ergernis spat ervan af en collega’s kunnen er alleen maar om lachen.
Fictief voorbeeld legt haar punt bloot
Hélène schetst een situatie die iedereen in de media herkent. Stel, Wilfred Genee zegt tegen Merel Ek: Merel heeft het fantastisch gedaan, ze is zo goed in haar vak, dat was een topinterview. En dan zet Merel dat keurig op haar Instagram voor iedereen. Hélène reageert direct: “Daar ben ik zwaar allergisch voor.” Ze benadrukt dat ze het vooral storend vindt als mensen andermans lof zelf gaan verspreiden. Voor haar voelt dat als goedkope zelfverheerlijking in plaats van oprechte waardering.
Complimenten aannemen, niet showen
Volgens Hélène hoef je een compliment niet te herplaatsen om ervan te genieten. Neem het gewoon tot je, wees er blij mee en laat het daarbij. Laat anderen het zeggen, maar doe het niet zelf. Die regel geldt volgens haar overal, maar vooral in de media waar aandacht de munt is. Ze geeft zelf toe dat ze kritiek weleens deelt, maar dan met een kanttekening. Een keertje deed ze dat en voegde eraan toe: je hebt volkomen gelijk. Kritiek herhalen vindt ze minder erg dan lof uitventen.
Borstklopperij in de mediawereld
De term die Hélène gebruikt voor dit gedrag spreekt boekdelen: borstklopperij. Voor haar is het niets anders dan “kijk mij!” roepen onder het mom van bescheidenheid. Ze ziet het in elk werkveld, maar de mediawereld spant volgens haar de kroon. Daar waar complimenten goud waard zijn voor je imago, wordt het extra verleidelijk om ze te showen. Hélène zet zich af tegen die trend en pleit voor echte nederigheid. Geniet ervan, maar zoek niet actief de spotlight op met andermans woorden.
Noa Vahle deelt eigen grote ergernis
In dezelfde aflevering klaagt Noa Vahle over een totaal ander fenomeen. Ze ergert zich mateloos aan medepassagiers die in korte broek en teenslippers het vliegtuig instappen. Na een recente reis naar Vietnam met haar moeder Linda de Mol kon ze haar walging niet langer onderdrukken. Blote tenen in een cabine vindt ze gewoon vies. Voor Noa is het onbegrijpelijk dat mensen zo nonchalant een lange vlucht ingaan. Haar uitbarsting leidde tot een hilarische preek van Linda, die ook een punt had.
Verschil tussen media en alledaagse ergernissen
Terwijl Hélène zich richt op professioneel gedrag, gaat Noa’s klacht over pure hygiëne en etiquette. Toch hebben beide ergernissen één ding gemeen: ze raken iets basaals aan. Hélène wil authenticiteit in een wereld vol zelfpromotie. Noa wil fatsoen in een vliegtuig vol vakantiegangers. Samen maken ze de podcast tot een herkenbare klaagzitting waar je als luisteraar in knikt of hardop lacht. Het zijn precies dit soort momenten die HNM De podcast populair maken.
Wat leren we van deze uitspattingen
Hélène Hendriks laat met haar harde uithaal zien dat ze geen blad voor de mond neemt. Haar allergie voor complimentenjagers raakt een snaar bij iedereen die sociale media gebruikt. Het herinnert je eraan dat echte waardering vaak stilzwijgend blijft hangen. Noa’s teenslippersruzie maakt duidelijk dat zelfs BN’ers vallen over simpele dingen als voetverzorging. Voor jou als lezer blijven deze uitspraken hangen, omdat ze laten zien dat zelfs sterren worstelen met dezelfde ergernissen als iedereen.
