Wie Frank van der Linde de afgelopen jaren een beetje heeft gevolgd, weet: hij laat zich niet snel wegduwen door een loket, een standaardmailtje of een besluit dat volgens hem rammelt. De Amsterdammer is al jaren fulltime activist en procedeert zich een weg door het bestuursrecht. De teller? Volgens hem inmiddels minstens een half miljoen euro aan publieke betalingen.
Dat bedrag noemt Van der Linde zelf in een interview met Het Parool. Het gaat niet om één enkele schadevergoeding, maar om een optelsom van compensaties, immateriële schade, rente én vooral dwangsommen: boetes die overheidsinstanties moeten betalen als ze te laat reageren op klachten of verzoeken.
Waar dat geld vandaan komt
Het klinkt als een bizarre jackpot, maar de werkelijkheid is prozaïscher. Van der Linde voert al jaren juridische procedures tegen onder meer gemeenten, politie, het Openbaar Ministerie en verschillende ministeries. Zijn zaken gaan regelmatig over demonstraties, politiedossiers en de verwerking van zijn persoonsgegevens.
Een belangrijk deel van de uitbetalingen bestaat volgens hem uit dwangsommen. Die lopen op wanneer een instantie niet binnen de wettelijke termijn beslist. Dat kan gaan om een klacht over een aanhouding, het opvragen van stukken of het rechtzetten van een registratie.
Amsterdam als grootste betaler
Een opvallend groot deel van het bedrag komt bij de gemeente Amsterdam vandaan. Van der Linde stelt dat de hoofdstad hem in totaal 227.000 euro betaalde. Dat bedrag is opgebouwd uit meerdere posten die in de loop der jaren zijn vastgesteld.
Volgens zijn eigen overzicht bestaat het Amsterdamse deel uit 156.000 euro compensatie voor misgelopen inkomsten, 45.000 euro immateriële schadevergoeding en 26.000 euro wettelijke rente. Dat hangt samen met een dossier dat al langer boven de markt hing: zijn plaatsing in de Amsterdamse radicaliseringsaanpak.
De radicaliseringsaanpak en excuses
Van der Linde is actief rond thema’s als klimaat, Palestina, racisme en ‘extreemrechts’. Jarenlang werd hij door de overheid gevolgd als mogelijk risico binnen de radicaliseringsaanpak. Dat had gevolgen: het stempel “radicalisering” is niet iets dat je zomaar van je af schudt.
In 2023 bood burgemeester Femke Halsema excuses aan voor zijn onterechte opname in die aanpak. De schadevergoeding en de compensatie voor gederfde inkomsten passen in die nasleep. Amsterdam bevestigt dat excuses zijn gemaakt en dat er is uitbetaald.
LEES OOK:AOW’ers opgelet: partner naar het verpleeghuis? Dit kan grote financiële gevolgen hebben
Dwangsommen: klein mechanisme, grote bedragen
Het grootste restant van de door Van der Linde genoemde half miljoen—ongeveer 275.000 euro—zou vooral uit dwangsommen bestaan. Hij zegt dat met name de politie forse bedragen betaalde, maar ook Amsterdam zelf, het OM en ministeries komen volgens hem in het rijtje voor.
Het principe is simpel: als een organisatie te laat beslist, kan de rechter een dwangsom opleggen. En als diezelfde instantie daarna opnieuw talmt, kan het bedrag verder oplopen. Van der Linde legt uit dat zo’n dwangsom in zijn ervaring kan oplopen tot ongeveer 15.000 euro.
Is procederen een verdienmodel?
De vraag dringt zich vanzelf op: voelt het niet wrang om zoveel belastinggeld te ontvangen? Van der Linde reageert in het interview fel op die suggestie. Hij zegt dat het geld hem toekomt omdat overheden zich niet aan regels en termijnen hielden.
Ook het idee dat hij er een “verdienmodel” van maakt, wijst hij van de hand. Hij stelt dat hij jarenlang financieel klem zat en dat het geld nodig is om procedures te kunnen blijven voeren. Op zijn 58e zegt hij vooral opgelucht te zijn dat de financiële stress is afgenomen.
De Raad van State ziet de stapeling
De omvang van Van der Lindes juridische strijd is niet gering. Alleen al bij de Raad van State zijn in meer dan veertig zaken uitspraken gedaan die aan hem zijn gekoppeld. En daarmee is het niet klaar: er zouden daar nog meer dan dertig procedures lopen.
Vorige week kreeg Van der Linde opnieuw 3.000 euro toegekend. Tegelijkertijd zette de Raad van State een duidelijke kanttekening: veel zaken lijken inhoudelijk op elkaar en overlappen. Daardoor moeten bestuursorganen en rechters telkens opnieuw uitzoeken hoe alle dossiers in elkaar grijpen.
Nieuwe grens bij schadevergoeding
In 2026 had Van der Linde vóór die nieuwste uitspraak al 10.000 euro aan vergoedingen gekregen omdat procedures te lang duurden. Daarna vroeg hij in vier nieuwe zaken opnieuw om zo’n vergoeding. Dit keer trok de Raad van State een lijn.
Omdat die vier dossiers sterk samenhingen, kende de Raad van State niet vier keer een bedrag toe, maar één keer 3.000 euro. Daarbij werd ook een duidelijke waarschuwing gegeven: bij toekomstige procedures kan een vergoeding om dezelfde reden beperkt blijven of zelfs helemaal uitblijven.
Van der Linde draait het om: ‘De overheid maakt de kosten’
Van der Linde ziet het niet als een probleem dat zijn procedures werk opleveren voor instanties. In zijn verhaal ligt de kern juist bij het handelen van de overheid: registreren, tegenwerken, laat beslissen en pas bewegen als een rechter het afdwingt.
Hij gaat zelfs verder en schat dat de totale kosten voor de overheid hoger zijn dan het bedrag dat hij zelf ontving. Als je politie-inzet, juridische uren en interne afhandeling meerekent, zou het volgens hem om meer dan een miljoen euro gaan. Zijn vraag: is dat te verantwoorden bij een “vreedzame activist”?
Reactie van de gemeente Amsterdam
In het interview stelt Van der Linde dat Halsema geprobeerd zou hebben hem het zwijgen op te leggen. De gemeente Amsterdam weerspreekt dat bij Het Parool. Volgens de gemeente stond en staat het hem vrij om zich publiekelijk te uiten.
LEES OOK:Heb jij dit bedrag op je rekening staan? Dan ziet de bank je als vermogend
Wat wél bevestigd wordt: er zijn excuses aangeboden voor zijn onterechte opname in de radicaliseringsaanpak, en er is een schadevergoeding plus compensatie voor gederfde inkomsten betaald. Daarmee ligt in elk geval één groot hoofdstuk feitelijk vast, al is het debat erover duidelijk nog niet klaar.
Waarom dit verhaal blijft terugkomen
De kwestie raakt aan iets groters dan één activist en één gemeente: hoe zorgvuldig gaat de overheid om met persoonsgegevens, hoe wordt “radicalisering” afgebakend, en hoe toegankelijk is het recht als je als burger tegenover een apparaat staat dat traag en stroperig kan zijn?
Van der Linde zegt bovendien dat hij door zijn bekendheid weer bedreigingen verwacht, vooral vanuit extreemrechtse hoek. Tegelijk haalt hij uit zijn procedures een opdracht die hij zichzelf geeft: doorgaan, omdat hij het systeem wil “ontmaskeren” en wil laten zien waar het volgens hem niet functioneert.
Nog lang niet klaar
Wie denkt dat het dossier nu dicht kan, komt bedrogen uit. Met tientallen lopende zaken en een activist die niet van plan is gas terug te nemen, is de kans groot dat er vaker uitspraken en betalingen zullen volgen—al zullen rechters vermoedelijk kritischer kijken naar stapelende claims.
Van der Linde zelf vat het in het interview samen als een strijd die nog jaren kan duren: procederen, klachten indienen en sit-ins organiseren. Niet alleen om zijn eigen naam te zuiveren, maar ook om zichtbaar te maken hoe de overheid volgens hem met burgers omgaat. Wat vind jij hiervan? Laat het ons weten via onze social media.
Bron: nieuwrechts.nl
