Deze verandering in carrière zette Alwien echter voor een complex vraagstuk. Ondanks haar harde werk en substantiële huurbetalingen, zit ze in een patstelling. Ze verdient te veel voor sociale huur, maar komt als zzp’er niet in aanmerking voor een hypotheek. Dit, ondanks dat ze consistent €2000 per maand aan huur kan betalen. Een bittere pil, want elke maand voelt het alsof dat geld weggegooid wordt zonder opbouw van eigen vermogen.
Verhuiscarrousel
In de afgelopen jaren heeft Alwien door tijdelijke huurcontracten al drie keer moeten verhuizen. Deze instabiliteit, vooral met twee opgroeiende kinderen, is een uitdaging. Ze probeert het positief te benaderen, maar de drang naar een vast thuis is groot. Nu tijdelijke huurcontracten zijn afgeschaft, wordt het nog moeilijker. De huizenmarkt raakt meer verstopt, en de criteria van wooncorporaties zijn streng.
Zoektocht verbreedt
De randgemeenten zijn inmiddels ook in beeld, waar koophuizen meer voorkomen dan huurhuizen. Maar de voorkeur blijft Amsterdam, dichtbij werk en school. In het bijzonder is de Spaarndammerbuurt geliefd bij Alwien. Deze buurt voelt nog authentiek, zonder het toenemende toeristische en zakelijke karakter van andere delen van de stad.
Wat echt belangrijk is
Voor Alwien en haar dochters is de grootste woonwens simpel: drie slaapkamers. Nu haar dochters in de puberteit zitten, is privacy essentieel. Vroeger sliep Alwien zelfs op een slaapbank in de woonkamer om het te laten werken.
Een oproep voor verandering
Het verhaal van Alwien benadrukt de groeiende kloof tussen sociale en particuliere huur in Amsterdam. Ze is niet de enige die in deze positie zit. Ze hoopt dat er maatregelen komen om de stijgende huurprijzen in te dammen, zodat Amsterdam weer een leefbare stad wordt voor iedereen.
