Leven in een universiteitsdorm is een ervaring die je niet snel vergeet. Het gemeenschappelijke leven, het delen van ruimtes en het ontwikkelen van vriendschappen maken deel uit van deze unieke tijd. In mijn dorm hebben we openbare douches – een voor mannen en een voor vrouwen. In de vrouwenruimte hebben we een rij douchecabines, elk zonder deur, slechts gescheiden door een soort plastic schotten. Als je je privacy wilt beschermen, hang je een handdoek of douchegordijn op. De meeste van ons doen dat echter niet. Tegenover de douchecabines staan banken waar je je kleren kunt neerleggen of kunt wachten als alle cabines bezet zijn. Dit is het decor waarin mijn verhaal zich afspeelt.
Onlangs verscheen er een nieuw meisje in de dorm, waarschijnlijk een buitenlandse student, aangezien ze een andere taal spreekt. Telkens als ik haar zie, is ze aan het videobellen met iemand. Twee weken geleden waren zij en ik beide in de doucheruimte, en ze was aan het bellen met een vrouw.
De camera stond zo gericht dat de persoon aan de andere kant van de lijn de douchecabines en de mensen erin kon zien. Ik vroeg haar vriendelijk om dat niet meer te doen, omdat ze de privacy van anderen in de douchekamer schond. Ze leek zichtbaar geïrriteerd, maar stopte het gesprek.
Deze woensdag gebeurde het weer. Ik was eerder in de doucheruimte dan zij, dus ze had me waarschijnlijk niet meteen opgemerkt. Plotseling hoorde ik een mannenstem praten. Zoals je wellicht kunt raden, had dit meisje opnieuw een videocall, dit keer met een man, en wederom stond haar camera zo dat de cabines te zien waren.
Ik vertelde haar dat ik dit bij de dormbeheerder zou melden, waarop ze me vertelde op te rotten. Gelukkig waren er nog twee andere studenten aanwezig die bereid waren getuige te zijn, en we hebben samen de situatie aan de administratie beschreven. Ik diende een officiële klacht in, waarin ik vroeg om dit meisje uit de dorm te zetten.
Gisteren hoorde ik dat het meisje niet alleen uit de dorm was gezet, maar ook op het punt stond van school gestuurd te worden. Dit verhaal heeft zich snel verspreid onder de studenten, en de meningen zijn verdeeld. Sommigen zeggen dat ik het juiste heb gedaan, terwijl anderen vinden dat ik te streng ben geweest en dat dit meisje nu misschien haar kans op een opleiding verliest door mijn klacht.
Aan de ene kant voelde ik me verantwoordelijk om op te komen voor de privacy van mijn medestudenten. Niemand zou zich onveilig of bekeken moeten voelen in een ruimte die juist bedoeld is voor persoonlijke verzorging.
Het idee dat iemand, bewust of onbewust, anderen in een kwetsbare positie filmt en dit deelt met derden, is ronduit zorgwekkend. Daarom vond ik het noodzakelijk om dit te melden aan de administratie. Ik wilde voorkomen dat dit gedrag, dat zo schadelijk kan zijn, zich zou herhalen.
Aan de andere kant, nu ik de gevolgen van mijn klacht zie, kan ik niet ontkennen dat ik me enigszins schuldig voel. Hoewel ik nog steeds achter mijn beslissing sta, vraag ik me af of ik haar toekomst had moeten laten afhangen van deze ene actie. De gedachte dat ze mogelijk haar opleiding verliest, voelt zwaar. Misschien had er een andere oplossing kunnen zijn, iets minder drastisch, maar toch effectief in het beschermen van onze privacy.
Het dilemma waar ik nu mee zit, is of mijn actie gerechtvaardigd was of dat ik te ver ben gegaan. Ik blijf worstelen met de vraag of ik inderdaad goed gehandeld heb, gezien de verregaande gevolgen voor het meisje. Hoewel ik weet dat ik de juiste stappen heb genomen om de veiligheid en privacy van anderen te waarborgen, kan ik niet ontkennen dat de uitkomst zwaarder is dan ik had voorzien.
Op dit moment moet ik accepteren dat mijn intenties goed waren, maar de uitkomst harder is dan ik had gewild.
Toch blijft de vraag hangen: heb ik juist gehandeld? Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
