Hij werd echt boos en beweerde dat hij nooit tijd had. Ik stelde voor om later op de dag het gesprek voort te zetten en benadrukte dat we vast wel iets leuks zouden gaan doen voor Moederdag. Maar mijn toon viel blijkbaar verkeerd; hij werd erg van streek en beschuldigde mij ervan misbruik te maken van de situatie. Dit zou ik altijd doen, zei hij, en ik zou hem zich altijd slecht laten voelen. Ik verontschuldigde me en zei dat het nooit mijn bedoeling was om hem pijn te doen, maar hij wuifde dat weg en vroeg zich af of hij dit de rest van zijn leven kon verwachten. Toen vroeg ik hem om de kamer te verlaten om af te koelen terwijl ik de baby weer in slaap bracht. Na wat heen en weer gepraat deed hij dat uiteindelijk.
Een reflectie op de ochtend
Nu zit ik hier en schrijf dit, terwijl ik probeer redelijk te zijn en echt goed te luisteren naar wat de mensen van wie ik hou zeggen, maar ik voel me momenteel overweldigd. Was ik onredelijk door mijn man meteen in de ochtend te vragen of hij iets had voorbereid voor Moederdag en erop te wijzen dat hij twee weken de tijd had gehad en meerdere keren uit was geweest in die periode?
Wat denk jij? Was mijn verwachting voor een kleine blijk van waardering op Moederdag onredelijk? Laat het weten door een reactie op Facebook achter te laten.
