Een nieuw begin?
Uiteindelijk verhuisden we in bij mijn ouders. Mijn man beloofde doktersafspraken voor de kinderen te regelen en mee te helpen in huis, in ruil voor ons verblijf daar. Hij sprak over een interesse in programmeren en het behalen van een diploma voor een thuiswerkbaan. Ik steunde hem in alles, maar elke nieuwe ambitie vervloog binnen enkele weken.
Elke zes maanden leidde een nutteloze ruzie met mijn vader ertoe dat mijn man een week naar zijn ouders trok. Toen we ontdekten dat we een tweeling verwachtten, probeerden we een systeem op te zetten om elkaar thuis te ondersteunen. Maar na een recente uitbarsting van mijn vader, die mijn man en mij de deur wees, besloot mijn man dat we zouden vertrekken naar zijn ouders.
Afsluiting
Nu bij mijn schoonouders is mijn oudste zoon overstuur, ikzelf ben constant aan het huilen, en de tweeling is verward. Mijn man daarentegen lijkt gelukkig. Met de verhuizing naar zijn ouders is mijn woon-werkverkeer aanzienlijk langer geworden. Na veel nadenken en gesprekken heb ik besloten de tweeling onder te brengen bij een oppas en terug te keren naar mijn ouders met de jongens. Ik heb mijn man verteld dat hij altijd terug kan komen, maar dat, als hij wil dat we een gezin blijven, hij een baan moet vinden.
Ben ik de onredelijke persoon voor het leggen van deze last op mijn man, in de hoop dat hij actie onderneemt om onze situatie te verbeteren?
LEES OOK:Opvallend besluit van Spanje na massale toestroom in Ceuta roept nieuwe vragen op
