Ik weigerde zo beleefd mogelijk en zei dat ik me daar niet prettig bij voelde. M liet het gaan, maar vroeg het opnieuw tijdens het avondeten. Weer weigerde ik en legde haar uit dat we, hoewel we nu huisgenoten zijn, in feite nog steeds vreemden voor elkaar zijn. Ze begon te klagen dat haar moeder nu op een vreselijke bank moest slapen en rugklachten had na een lange reis, enzovoort. Ik bleef weigeren. Haar moeder sliep op de bank en vertrok de volgende ochtend.
Nu, twee dagen later, praat ze niet meer met mij… Ze praat wel met T, maar niet met mij. Dus ja, ik voel me de slechterik omdat dit iemand is met wie ik naar school ga en met wie ik het komende jaar zal samenwonen, en ik heb het nu al verpest. Ik weet dat ik mijn grenzen heb gesteld, maar de spanning die nu in ons appartement hangt, maakt me onzeker. Heb ik het recht om mijn comfort en privacy te beschermen, of had ik flexibeler moeten zijn omwille van de goede verstandhouding?
