Ik ben begonnen met het veinzen van werktelefoontjes om maar van de lijn af te kunnen komen en soms kies ik ervoor om op kantoor te werken, omdat hij me daar niet belt… maar hij weet precies wanneer ik klaar ben met werken, dus zodra ik in de auto stap om naar huis te gaan, belt hij me. Ik kan zelfs niet ontspannen in de auto voordat ik thuiskom OM HEM TE ZIEN.
Ik zou willen dat ik me speciaal voelde omdat mijn man onophoudelijk met me wil praten, maar dat is niet het geval. Ik ben geïrriteerd. Soms wil ik gewoon naar muziek luisteren, een podcast of een tv-programma kijken, maar dat kan niet omdat ik aan de telefoon met hem ben. Ik raak overprikkeld omdat de kinderen ook met me willen praten en ik het gevoel heb dat ik te veel ballen in de lucht moet houden. Werk, kinderen, echtgenoot, instant messages, e-mail, de katten die rondrennen – het wordt me allemaal te veel. Begrijpt hij dat? Nee. Hij is alleen maar beledigd dat hij “alleen moet rijden.”
Moet hij naar muziek en podcasts luisteren? Ja, absoluut. Maar zijn autisme (zonder enige therapie) heeft hem blijkbaar zo sterk aan mij gehecht gemaakt dat ik geen lucht meer krijg. Zelfs als hij thuis is, is hij zo’n 80% van de tijd op mijn lip. Ik wil soms gewoon schreeuwen: LAAT ME MET RUST. Maar telkens als ik uitdruk dat ik alleen wil zijn, laat hij me me slecht voelen. Ik weet niet of hij dat met opzet doet (ik denk van wel).
Hij heeft ook GEEN vrienden en houdt niet van zijn familie, wat alles erger maakt, omdat ik letterlijk alles ben wat hij heeft. Het is UITPUTTEND om de enige persoon te zijn die hij heeft. Ik weet niet of ik dit de rest van mijn leven kan volhouden. Ik kan zo niet langer..
