Ik stemde toe om op reis te gaan, maar niet om dezelfde reden als hij. Ik wilde gewoon graag een reis maken. Door een financieel probleem een paar maanden geleden, had ik niet de kans gehad om een geplande vakantie met mijn familie te maken. De mogelijkheid om er toch even tussenuit te gaan, leek me aantrekkelijk. Maar hier komt misschien mijn twijfel of ik fout zit: ik ben deze reis vooral aan het accepteren om te kunnen reizen. Ik ben niet van plan hem te vergeven voor zijn ontrouw.
Een moeilijke keuze tussen eerlijkheid en eigen belang
Het voelt dubbel. Aan de ene kant bied ik hem misschien valse hoop door de reis te accepteren. Aan de andere kant weet ik heel zeker dat mijn gevoelens niet meer zullen veranderen.
Ik ben niet van plan om hem te vergeven, ongeacht wat er gebeurt tijdens deze reis. Het idee dat hij denkt dat we misschien weer tot elkaar kunnen komen, maakt het ingewikkelder.
Het is verleidelijk om hem zijn best te laten doen voor mij. En ja, ik zou kunnen zeggen dat ik het probeer. Maar mijn hart ligt niet meer bij hem. Misschien is dat niet eerlijk tegenover hem, maar ik ben ook niet degene die onze relatie heeft verraden.
Een gebaar dat meer lijkt op manipulatie
Vanuit zijn perspectief begrijp ik waarom hij denkt dat deze reis ons zou kunnen helpen. Hij wil laten zien dat hij bereid is om het goed te maken, om het vertrouwen terug te winnen dat hij heeft gebroken.
Maar voor mij voelt deze reis meer als een manier voor hem om me te manipuleren om te blijven. Hij weet dat ik van reizen houd en hij speelt daar handig op in.
En toch, terwijl ik aan deze reis denk, voel ik geen enkele neiging om onze relatie nog een kans te geven. Ik weet dat ik na deze vakantie nog steeds een scheiding wil.
LEES OOK:Heb jij dit bedrag op je rekening staan? Dan ziet de bank je als vermogend
Misschien maakt dat me de “slechterik” in zijn ogen, omdat ik zijn aanbod accepteer zonder de intentie te hebben om te vergeven of verder te gaan met hem.
Het afwegen van mijn eigen belangen
Sommigen zullen waarschijnlijk denken dat ik verkeerd ben door deze reis te accepteren onder valse voorwendselen. Maar waarom zou ik de mogelijkheid om te reizen moeten opgeven vanwege zijn fout?
Hij was degene die ontrouw was, niet ik. Moet ik me nu ook schuldig voelen omdat ik een kans neem die hij mij biedt, zelfs als mijn intenties niet overeenkomen met de zijne?
Ik begrijp dat dit voor sommigen manipulatief kan lijken. Ik speel in op zijn hoop dat we na deze reis samen verder kunnen. Misschien zou ik hem eerlijker moeten vertellen dat mijn beslissing al vaststaat, dat ik na deze reis niet van gedachten zal veranderen.
Maar ergens denk ik ook dat hij dat diep van binnen al weet. Misschien klampt hij zich vast aan de laatste strohalm, hopend dat hij op de een of andere manier dingen kan herstellen.
Ben ik fout geweest door deze reis te accepteren zonder de intentie om mijn man te vergeven? Of ben ik gerechtvaardigd in mijn beslissing om iets voor mezelf te doen na wat hij heeft gedaan? Wat denken jullie hierover? Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
