Grenzen aan gastvrijheid
Ook op het water is het niet anders. “Laten we de boten aan elkaar vastmaken,” roepen ze, zelfs als we al gasten hebben. Onze omgangsnormen zijn duidelijk: een korte groet en pas aansluiten bij een uitnodiging. Deze subtiele etiquetteregels lijken aan hen voorbij te gaan.
Onlangs weigerden vrienden van buiten de stad onze uitnodiging omdat ze geen zin hadden in de constante onderbrekingen door Roger en Helene. Het was pijnlijk om te horen dat mensen ons niet willen bezoeken vanwege hun gedrag.
De confrontatie
Twee weken geleden besloot ik, extra gefrustreerd, eindelijk grenzen te stellen. Toen Roger en Helene weer eens ongevraagd langskwamen terwijl we vrienden over hadden, zei ik duidelijk: “Sorry, het komt nu niet uit. We hebben al bezoek.” Later ontving ik een boze tekst van Helene die beweerde dat ik onbeleefd was en hen voor schut had gezet. Mijn respons was dat ze onze drukte moesten respecteren en dat hun constante aanwezigheid soms aanvoelde als stalking.
Na dit voorval hoorde ik niets meer van hen, maar sommige van onze vrienden vinden dat ik te ver ging. Ze zeggen dat ik niets had moeten zeggen omdat Roger en Helene “gewoon aardig” zijn. Dit verbaast en ontstemt me. Ik had gehoopt op meer begrip voor mijn standpunt.
Heb ik gelijk gehad om mijn grenzen aan te geven, of was het te scherp? Laat het weten door een reactie op Facebook achter te laten.
