De impact van verlies
Na het overlijden van mijn zus werd het alleen maar moeilijker, vooral omdat zij wilden dat ik dichter bij hen zou staan, maar het dreef me juist verder van hen weg. Ik heb geen enkele behoefte aan contact met de vrouw van mijn vader. Ik ben totaal onverschillig over haar verdriet. En mijn vader frustreerde me nog meer door zijn eigen lasten op mij te leggen kort na het overlijden van mijn zus.
Ze stelden gezinstherapie voor, maar dat wees ik direct af. Mijn vader benadrukte het belang van als familie bij elkaar komen na zo’n verlies en de daaruit voortkomende pijn. Ik stelde voor dat als we dan toch als ‘familie’ bij elkaar moesten komen, het zonder zijn vrouw zou moeten zijn, wat haar en mijn vader emotioneel maakte. Mijn vader deelde dat het hem verscheurde te weten dat mijn zus haar laatste dagen met zoveel haat tegenover het verleden doorbracht.
Ik maakte duidelijk dat ik niet wilde dat hij zijn problemen op mij aflaadde en dat ik niets wilde weten over hun ervaringen na het verlies. Mijn vader noemde me koppig en zei dat ik pijnlijk was in mijn afwijzing, terwijl hij tegenwierp dat ik geen probleem had met het bezoeken van een therapeut die mijn moeder voor me had geregeld. Ik legde uit dat praten met een therapeut in een-op-een sessies anders is. Dit alles heeft een diepe kloof veroorzaakt binnen wat er van onze ‘familie’ over is, waarbij ik me afvraag of er ooit een brug over deze kloof gebouwd kan worden.
