Op een verpleeghuisafdeling weet je nooit precies hoe een dienst loopt. Het ene moment is er rust, het volgende moment gaat een bewoner plots achteruit of staat familie met terechte vragen aan de balie. Juist in die dynamiek moet iedereen scherp blijven.
En toch komt het soms voor dat de aandacht niet bij de zorg ligt, maar bij een collega. Een gebeurtenis in Engeland laat zien hoe snel zoiets het vertrouwen op een afdeling kan raken, en waarom teams daar zo fel op reageren.
Een avond die anders liep dan gepland
Die bewuste avond in Church House Nursing Home in Nantwich (Cheshire) draaide alles om een opvallende indruk die meerdere collega’s tegelijk kregen. Niet een klein misverstand, maar gedrag dat hen direct ongerust maakte.
De instelling heeft plek voor 44 bewoners, onder wie mensen met dementie en andere aandoeningen die intensieve zorg en toezicht vragen. In zo’n omgeving kan een ogenschijnlijk kleine fout snel grote gevolgen hebben.
Waarom alertheid in een verpleeghuis zo cruciaal is
In een verpleeghuis draait veiligheid om details: medicatie op tijd, signalen van verslechtering herkennen en rustig blijven bij onverwachte situaties. Bewoners kunnen vaak niet zelf aangeven wat er misgaat, of doen dat pas laat.
Dat maakt de rol van verpleegkundigen extra zwaar. Zeker tijdens avonddiensten, wanneer bezetting vaak kleiner is en er minder ruimte bestaat om taken of verantwoordelijkheid breed te verdelen.
Collega’s trokken aan de bel
Volgens de stukken die later in de tuchtprocedure werden besproken, zagen teamleden dat verpleegkundige Karen Jane Makinson zich ongewoon gedroeg. Het bleef niet bij een vaag gevoel; meerdere mensen signaleerden hetzelfde.
Zij zouden hebben gezien dat haar coördinatie en alertheid duidelijk tekortschoten. De onrust liep zo op dat het management moest ingrijpen, omdat de situatie niet meer als normaal of veilig werd ervaren.
Signalen van mogelijke intoxicatie op de werkvloer
De Britse Nursing and Midwifery Council (NMC) beschreef dat Makinson op 4 juni 2024 tijdens haar avonddienst “extreem onder invloed” zou zijn geweest. Getuigen verklaarden dat zij door het gebouw wankelde en slingerde.
Ook zou ze op ongepaste momenten in de lach zijn geschoten en moeite hebben gehad met veilig traplopen. In een zorginstelling, waar valrisico en snelle respons belangrijk zijn, zijn dat signalen die direct alarmbellen laten afgaan.
Ingrijpen om risico’s te beperken
Manager Robert Hammond besloot volgens verklaringen de autosleutels van Makinson in te nemen. Niet als straf, maar vanuit het idee dat zij mogelijk niet veilig achter het stuur kon zitten na haar dienst.
Dat moment legt de kern bloot: wanneer collega’s twijfelen aan iemands functioneren, gaat het niet om roddel of schaamte, maar om schade voorkomen. In het verpleeghuis is die marge simpelweg klein.
Zelfs een taxi regelen lukte niet
De procedure beschrijft ook dat Makinson niet zelfstandig een taxi kon boeken. Een senior verzorgende moest helpen, omdat haar vingers volgens de verklaring niet goed mee werkten op haar telefoon.
Uiteindelijk namen collega’s die praktische taak over, met als doel haar veilig thuis te krijgen. Het laat zien hoe een team in zulke situaties tegelijk moet zorgen: voor bewoners én voor de directe veiligheid van een collega.
De uitleg van de verpleegkundige
Makinson ontkende dat ze dronken op het werk was verschenen. Ze stelde dat ze rond lunchtijd twee glazen wijn had gedronken, ongeveer acht uur voordat haar dienst begon, en achtte het onwaarschijnlijk dat dit later nog effect had.
Haar wankelen verklaarde ze onder meer door te zeggen dat ze mogelijk op haar telefoon keek terwijl ze liep. Het niet kunnen boeken van een taxi zou komen door een nieuwe app waarmee ze nog niet vertrouwd was.
Het oordeel van de tuchtraad
Het NMC-panel vond die verklaring niet overtuigend. Uit de uitspraak blijkt dat verschillende onafhankelijke getuigen een consistent beeld gaven van controleverlies, ongepast gedrag en duidelijk verminderde coördinatie.
De tuchtraad concludeerde dat het “waarschijnlijker dan niet” was dat alcoholgebruik haar vermogen om veilig te werken had aangetast. Het waggelen en slingeren werd als bewezen beschouwd en als ernstig wangedrag gekwalificeerd.
Wat dit betekent voor bewoners en familievertrouwen
Volgens de tuchtraad zat het risico niet alleen in motoriek, maar ook in beoordelingsvermogen. Een verpleegkundige die signalen mist, kan te laat ingrijpen bij benauwdheid, een val, of een plotselinge verslechtering van een kwetsbare bewoner.
Daarmee ontstaat, zoals het panel stelde, een significant risico op schade. En dat raakt het fundament van verpleeghuiszorg: families moeten erop kunnen vertrouwen dat hun naaste veilig is, ook als die zelf niet meer alles kan benoemen.
Ontslag en schorsing met stevige gevolgen
De gevolgen bleven niet beperkt tot een interne waarschuwing. Makinson werd op 14 juni 2024 door haar werkgever ontslagen, waarmee haar dienstverband direct stopte, terwijl het tuchtrechtelijke traject doorging.
Het NMC-panel legde een schorsing van twaalf maanden op. In die periode mag zij niet als verpleegkundige werken; daarna volgt een nieuwe beoordeling om te bepalen of en onder welke voorwaarden terugkeer mogelijk is.
Wat dit doet met collega’s en de sector
Voor teams is dit soort incidenten extra zwaar. Collega’s moeten direct bijsturen, taken overnemen en ondertussen de rust op de afdeling bewaren. Dat verhoogt druk en kan het gevoel van veiligheid en vertrouwen binnen het team aantasten.
Tegelijk roept het bredere vragen op voor de sector: helpt strenger controleren, of is juist vroeg signaleren belangrijker? Een open cultuur waarin medewerkers op tijd hulp vragen en collega’s durven ingrijpen, lijkt minstens zo essentieel.
De discussie over grenzen en ondersteuning
De tuchtraad benadrukte dat bagatelliseren geen optie is in een omgeving met kwetsbare mensen. Grenzen moeten helder zijn: onder invloed werken is onacceptabel, juist omdat het risico niet theoretisch is maar direct.
Maar het gesprek stopt daar niet. De werkdruk in de zorg is hoog en persoonlijke problemen verdwijnen niet bij de voordeur van een verpleeghuis. Daarom is het ook een oproep om ondersteuning, begeleiding en een veilige meldcultuur serieus te nemen.
Tot slot
Wat er in Nantwich gebeurde, laat zien hoe kwetsbaar zorg is voor één moment van onveilig handelen. Een afdeling draait op professionaliteit, maar ook op collega’s die elkaar durven aanspreken en beschermen.
Wat vind jij: moeten werkgevers vooral strenger handhaven, of meer inzetten op opvang en vroegtijdige signalen? Laat het weten via onze sociale media en praat mee.
Bron: infovandaag.nl
