In een periode waarin persoonlijke emoties en maatschappelijke thema’s elkaar raken, staat Yvon Jaspers opnieuw in de schijnwerpers. De presentatrice, bekend van haar betrokkenheid bij het boerenleven, heeft zich de afgelopen tijd ondergedompeld in een project dat haar diep raakt.
Het onderwerp van haar nieuwe documentaire is niet alleen actueel, maar raakt haar op een bijzonder persoonlijke manier.
Voor veel kijkers is het niet onopgemerkt gebleven dat Jaspers zich in haar nieuwste werk volledig geeft. De impact van de ziekte van haar broer is voelbaar, niet alleen voor haarzelf, maar ook voor het publiek dat haar volgt.
In deze documentaire, waarin de relatie tussen landbouwgif en parkinson centraal staat, zoekt zij persoonlijke en professionele grenzen op. De vraag is echter of die grens niet te vaag is geworden.
Het is deze documentaire, getiteld De boer, de broer, de zus en de ziekte, die aanleiding geeft tot stevige kritiek. Telegraaf-columnist Mark Koster heeft zich in zijn column uitgesproken over de manier waarop Jaspers haar verhaal heeft vormgegeven.
Volgens hem schiet de documentaire tekort in journalistieke distantie. De mate waarin de presentatrice haar emoties toont, roept bij hem vragen op over haar rol en de journalistieke aanpak.
Persoonlijke betrokkenheid centraal
De aanleiding voor deze documentaire is de ziekte van Jaspers’ broer Willem, die als alleenstaande vader van drie kinderen steeds meer wordt beperkt door parkinson. Jaspers, zelf niet getroffen door de ziekte, ervaart het ziekteproces van haar broer echter van dichtbij en beschrijft het als iets wat het hele gezin raakt.
In de documentaire zegt ze onder tranen: “We hebben met z’n allen Parkinson.”
De documentaire is deels een zoektocht naar de mogelijke relatie tussen landbouwgif en het ontstaan van parkinson. Hiervoor bezoekt Jaspers boeren die zelf met de ziekte te maken hebben gekregen. De emotie is gedurende het hele programma duidelijk zichtbaar; Jaspers schuwt het niet haar tranen te laten zien bij aangrijpende momenten en persoonlijke gesprekken.
Columnist uit stevige kritiek
Juist die emotionele betrokkenheid is voor Mark Koster aanleiding tot scherpe observaties. In zijn column vraagt hij zich hardop af: “Is er genoeg nazorg voor Yvon Jaspers?” Volgens hem is de presentatrice zo aangedaan door de ziekte van haar broer dat ze nauwelijks nog professionele afstand kan houden tot het onderwerp.
“De liefdeskoppelaar van de boerenstand kan niet stoppen met huilen nu haar broer Willem de ziekte van Parkinson heeft,” schrijft hij.
Koster noemt de documentaire “een ratjetoe van emo- en ecoleed” waarbij Jaspers zich ontpopt als onderzoeksjournalist, maar volgens hem daarvoor te wankel is. Hij vindt dat zij zich vooral richt op haar eigen verdriet, waardoor de zoektocht naar waarheid volgens hem in het gedrang komt.
“Yvon Jaspers ontpopt zich als onderzoeksjournalist, maar is daar veel te wiebelig voor, omdat ze meer bezig is met haar eigen sores dan met waarheidsvinding,” aldus de columnist.
Confrontatie met Zembla-journalist
De kritiek op het gebrek aan journalistieke distantie komt tot een hoogtepunt in een van de scènes waarin Jaspers in gesprek gaat met een onderzoeksjournalist van het programma Zembla. Tijdens dit gesprek wordt Jaspers geconfronteerd met haar eigen rol als jarenlang boegbeeld van de agrarische sector.
De Zembla-journalist vraagt haar of zij niet heeft bijgedragen aan een te rooskleurig beeld van het boerenbedrijf en het gebruik van bestrijdingsmiddelen.
Deze vraag raakt Jaspers zichtbaar. Geëmotioneerd reageert ze: “Jij maakt mij medeschuldig.” Opnieuw vloeien de tranen voor het oog van de camera. Voor Koster is dit hét moment waarop duidelijk wordt dat Jaspers volgens hem te persoonlijk betrokken is om het onderwerp journalistiek verantwoord te behandelen.
Waar is de eindredacteur?
In zijn column stelt Koster dat het aan een eindredacteur was geweest om in te grijpen tijdens het productieproces van de documentaire. “Hier had een eindredacteur moeten meekijken,” luidt zijn oordeel. Hij vindt dat iemand Jaspers had moeten beschermen tegen zichzelf en haar had moeten adviseren het onderwerp over te laten aan nuchtere experts.
“Goed onderwerp, Yvon, maar dit laten we uitzoeken door nuchtere experts. Sterkte met je broer,” schrijft Koster tot slot in zijn column, waarmee hij zijn persoonlijke medeleven combineert met een professionele vermaning.
LEES OOK:Jaren na toeslagenaffaire is het nog altijd niet voorbij: Kamer eist concrete stappen
Reacties op de documentaire
De kritische column kreeg online veel aandacht. Termen als ‘genoeg nazorg?’, ‘te aangedaan’, ‘ratjetoe van leed’ en ‘eindredacteur nodig’ keren terug in de reacties. Daarmee lijkt de discussie zich niet alleen te richten op het persoonlijke verhaal van Jaspers, maar ook op de bredere vraag hoe journalisten omgaan met persoonlijke betrokkenheid bij maatschappelijke thema’s.
Het is duidelijk dat De boer, de broer, de zus en de ziekte niet alleen een pijnlijk inkijkje biedt in het leven van de familie Jaspers, maar ook een debat losmaakt over de grenzen van journalistiek, persoonlijke emotie en professionele distantie.
